Σ'αυτο το αλφάβητο θα στο λεγα ..................

επιστρεφει βράδυ. βαριέται αλλα κλειδώνει το διαμέρισμα . κλειδωνει την μοναξιά να μη φυγει .
κι ο διπλανος. κλειδωνει την αλλη μοναξιά. να μην φυγει. έτσι μαζευονται πολλές. πολλές μοναξιές. διαφορετικες. πολλά διαμερίσματα. πολλες κατοικίες. πολυκατοικίες. πολυμοναξίες. πολλες κλειδωμενες μοναξιές . σαν ανήλικα που λείπουν οι γονείς και τα κλειδώνουν να προστατευθουν απο τον κόσμο. σαν να πρέπει να μείνουν εκεί για πάντα. αμολυντες. αναλλοίωτες. άφθαρτες. σαν ειδωλο πρωινό στη λίμνη. σαν λίμνη .
σαν μόνες ανάξιες του πολυ, αξίες, μοναξίες.

Se poio alfavito na erwteftw reee???

Kαι με ποιά προφορά να σου πώ σ' αγαπάω;

Το έλαβα σήμερα.
Ήταν ενημερωτικό μέϊλ για μια εκδήλωση . Μου το έστελνε ερευνητικό εργαστήριο ελληνικού πανεπιστημιακού ιδρύματος και ηταν γραμμένο σε.... άπταιστα greeklish !

Στην παρακλησή μου (τι να πείς.....) τα μηνύματα που ειναι γραμμενα στην ελληνική γλώσσα, να γράφονται με ελληνικο αλφάβητο έλαβα την απάντηση ότι έτσι τους το έστειλαν και έτσι το προώθησαν κι ότι στο μέλλον θα μου στέλνουν και το μεϊλ του αποστολέα να κάνω εκεί τα παραπονά μου !!!!

Μένω κάγκελο ! δεν ειναι δυνατόν να διαβάζω σωστα ...

Το : "τα παραπονά σου στό Δήμαρχο" για την χρήση greeklish να την καταλάβω αν πρόκειται για μήνυμα που μου έστειλε ο φίλος μου ο Βαγγελάκης και η φιλενάδα μου η Αννούλα, αλλά το να σου γράφει ενα πανεπιστημιακό εργαστήρι του τόπου σου, εν ολίγοις, πως : "οτι μου στέλνουν, όπως μου το στέλνουν, το προωθω όπως λάχει, χωρίς κρίση η συζήτηση", σε αφήνει ολίγον παγωτό ...

Τι μ έπιασε κι εμένα το κοινωνικό ενδιαφέρον;
Να σου και στέλνω η βλάξ νέο μέϊλ για να διευκρινήσω το ακατανόητο :
"δηλ. αν σας στείλω ένα ελληνόγλωσσο μήνυμα σε λατινικό, αραβικό η κινέζικο αλφάβητο θα το προωθήσετε και δεν θα μου ζητήσετε να το γράψω σε υπαρκτή γλώσσα ; Σας παρακαλώ πέστε μου ποιά ειναι η θέση του ιδρύματος στο θέμα"

Και μου απάντησε το ίδρυμα. Μάλιστα . Τι?
"ελπιζω να μην ξαναλάβετε μηνύματα που σας ενοχλούν" !!!!
Το επιστημονικό εργαστήρι ελπίζει .... !
Αυτή ειναι η επίσημη θέση του ερευνητικου εργαστηρίου ελληνικού πανεπιστημίου σχετικά με το αν προωθεί ή όχι μηνύματα στα greeklish: Ελπίζω να μην ενοχλείστε!

Μπα κάτι λάθος κατάλαβαν ...να επιμεινω;
Τι θέλω κι επιμένω κι εγω ; Λες να φταίει που μεγάλωσα με Γκάτσο, Σεφέρη κι Ελύτη ; (ε;)
Ευχαριστω λοιπον και διευκρινίζω περαιτέρω το ερωτημα κάνοντάς το λιανό :
"ποιά είναι η θέση του εργαστηρίου θετική/αρνητική/ αδιάφορη σε μια πιθανή πολιτική λατινοποίησης της ελληνικης γραπτής γλώσσας ; "

(άν δεν μου απαντήσουν μήπως να διαβάσω το ζωόδιο μου και μετά ξεματιαστώ ; )


Και τελικά είναι υποθεση των ιδρυμάτων κάποια ζητήματα που αφορούν τους τόπους της κοινής ζωής κι επικοινωνίας, η μήπως υπόθεση όλων μας;

Και τελικά το κοινωνικό ενδιαφέρον οφείλει να είναι ζωντανό και να μιλά ,η μήπως το να απαιτείς την στοιχειώδη υπευθυνότητα απο τον συνομιλητή σου απο τον επιστήμονα θεωρείται πλεον απλως αντιδραστική διαταρραχη; κι αν ναι , τι ειδους διαταρραχη ειναι η κοινωνική απάθεια;

Πάλι καλά που βρήκα και τούτο το κείμενο (με αφορμή βεβαια το αλλο μεγάλο θέμα τών τόνων),κι ήρθα λίγο στην θέση μου, γιατι μαύρη μέρα έβγαλα σήμερα πάλι με τους επιστήμονες του ιδρύματος ...αμάν πιά...

"Ποτὲ ἴσως μέσα στὴν ἱστορικὴ τῆς διαδρομὴ καὶ ὅταν ἀκόμη συμπιεζόταν ἀπὸ τὶς πιὸ ἀντίξοες συνθῆκες, ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα ὡς ἰδιαίτερη ὀντότητα δὲν διέτρεξε τοὺς κινδύνους ποὺ διατρέχει σήμερα, διότι ποτὲ ἄλλοτε οἱ ἐνσυνείδητες παρεμβάσεις καὶ τα μέσα μαζικῆς ἐπικοινωνίας δὲν ἦταν σὲ θέση νὰ τὴν ἐπηρεάσουν τόσο δυσμενῶς, ἀκόμη καὶ νὰ τὴν ἀποδυναμώσουν. Σήμερα, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, ἕνας ξεπερασμένος γλωσσαμυντορισμός, ἐν ὀνόματι μιᾶς τεχνητῆς Δημοτικῆς, μᾶς θυμίζει ὅλο καὶ περισσότερο τοὺς καθαρευουσιάνους γλωσσαμύντορες τοῦ παρελθόντος. Ἐπιθυμοῦμε νὰ τὸ διακηρύξουμε καθαρὰ: Γιὰ μᾶς δὲν ὑπάρχει τὸ δίλημμα, δημοτικὴ-καθαρεύουσα, ὑπάρχει ἡ ἑνιαία ἑλληνικὴ γλώσσα, πολυδιάστατη στὴν σύγχρονή της ἀνάπτυξη, τὸ πιὸ πολύτιμο ἀγαθὸ τοῦ λαοῦ μας, τὸ πιὸ ἀξιόλογο προϊὸν ἐξαγωγῆς τοῦ τόπου μας στὸν διεθνῆ χῶρο. Καὶ ἐδῶ ἀκριβῶς ἐπισημαίνουμε τοὺς κινδύνους μιᾶς ἀποκοπῆς ἀπὸ τὶς ρίζες τῆς γλώσσας μας, τὸν ἀρχαῖο ἑλληνικὸ λόγο καὶ τὴν λόγια παράδοση, ποὺ μαζὶ μὲ τὴν δημώδη γλωσσικὴ κληρονομιά μας συνθέτουν μιὰν ἀδιάκοπη γλωσσικὴ συνέχεια καὶ πλοῦτο τεσσάρων χιλιάδων ἐτῶν."

Ὑπογραφὲς

Ὀδυσσέας Ἐλύτης, Γεώργιος Μπαμπινιώτης, Ἀριστοτέλης Νικολαϊδης, Γιάννης Ντεγιάννης, Ἀριστόξενος Σκιαδᾶς, Ν. Χατζηκυριάκος-Γκίκας, Γιῶργος Χειμωνᾶς.

απο την διακύρηξη του Ελληνικου γλωσσικού ομίλου (3/1982)

Διαβάζω το " Διακοπές στην πραγματικότητα " .
Αναρωτιέμαι άλλη μια, πώς γράφεται το ποιήμα;
ποιητική αλήθεια και ποιητική ιστορία που συναντώνται;

Βρίσκω τίς μέρες μου να διέρχονται πάνω στίς ράγες μιας φράσης του Τhas (15.11.09)
" Μου είναι σαφές με κάθε τρόπο: δεν ξέρουμε πώς να κόψουμε δρόμο προς τον άλλον."
κι έτσι... κόβουμε λάσπη... Μόλις στεγνώσει μικρά κτίρια εξορθολογισμένης πραγματικότητας έχουν πάρει τήν μορφή διαμερισμάτων. Θα ενοικίσουμε όμορφα πάνω στά θεμέλια τών φόβων μας.........

Θελω να θυμηθώ λέξεις στα ρωσσικά . Τις γιορτές θα μου φτιάξω μιά Πάβλοβα σε κυριλλική μαγειρική. Φραουλες μόνο δεν εχω.

Θά θελα κάποιος να μου πεί σ' αγαπώ χωρίς μιλιά... χωρίς ν αρθρώσει λέξη.....
Τό βλεπω γραμμένο.......
....Το έχω ακούσει ήδη ...
ξεθεμέλιωμα ένα πράγμα...

leaving fall

Με βρήκε το fall, in love.
Υστερα απο χρόνιες αποδράσεις και τεχνάσματα σκάρτα και σκουριασμένα .
Πάλι καλά που δεν κακοφόρμισε η ψυχή μου κι ετσι δεν χρειάστηκε ακροτηριασμούς.
Η μήπως πάλι δεν θυμάμαι;
Απλά in love. Όπως έρωτας.
Στρογγυλός, ατόφιος και πανσέληνος.
Τέτοιος που δεν χρειάζεται αδυνατότητες για να υπάρξει μήτε δυνατότητες για να εκδηλωθεί , ουτε και καθρέφτες να λαμπυρίσει το αρνητικό του εαυτού του.
Ανθρώπινος δηλάδη . Απ' αυτους που περνούν . Σαν φθινοπωρινό φύλλο που πέφτει.
Σαν απροσδόκητος. Και ... απροσδόκητος.
Σαν φθινόπωρο σαν fall... in love.

so long ago
so much in love

Και τι θα έλεγε "αυτό" στους amands de la mar σ' ενα παλιό πόστ

η στον συν ομιλικό του καθρέφτη;

Το πρόσωπό σου

Το αληθινό σου πρόσωπο, φεγγάρι που επιστρέφει

δε θέλει πια να εξαπατά, δε βρίσκει αντιστάσεις

μες στα γρανάζια της ζωής που ξεκολλούν και σβήνουν

τις λάμπες, όταν μέσα μου βραδιάζει

Το πρόσωπό σου στο κενό της νύχτας ανεβαίνει

είναι ακατάληπτο, μαρτυρικό, καθώς πληγώνει

είδωλο μιας απερίγραπτης στιγμής

η φοβερή ανάμνηση που δε θα ξημερώσει

Το πρόσωπό σου ξεσκεπάστηκε και είναι

γυμνό σαν ανατέλλει μες στη μνήμη

σα θάλασσα που κάποτε θα γίνει καλοκαίρι

Το πρόσωπό σου δε θα γίνει καλοκαίρι

μες στους ανθρώπους δε θα ξημερώσει

N.A.Aσλάνογλου

Τί θά έλεγε ο Αττίκ στον ψυχαναλυτή του;




οι καλλιτέχνες βέβαια εχουν το μέγιστο προνόμιο να αλληλοκαθρεφτιζονται με το κοινο τους κι έτσι ν ακουμε και σπουδαία τραγούδια απο καιρό σε καιρό


Καλες εκλογές με την ευκαρία

Thinking of Stockholm

Καμιά φορά τα προγράμματα των θεατρικών παραστάσεων είναι καλύτερα κι από τις παραστάσεις τις ίδιες. Αν και δεν είμαι συλλέκτρια προγραμμάτων τα προσέχω. Ιδίως αν εκτός από απλές πληροφορίες, έχουν προτάσεις για συλλογισμό η συζήτηση. Θυμάμαι ακόμα το εξαιρετικό πρόγραμμα των "Βακχών" του Ευριπίδη που ειχε ανεβεί προ 5ετίας περίπου σε σκηνοθεσία Χατζάκη στην Επίδαυρο που ήταν από μόνο του μια πραγματεία γύρω από την έννοια του τραγικού και της ιερής βακχείας.
Τό κείμενο της Μαίρης, για τον ερασιτέχνη ηθοποιό, το βρήκα γραμμένο στο πρόγραμμα μιας τοπικής ερασιτεχνικής παράστασης. Μ' άρεσε τόσο που το ανεβάζω σαν μελομακάρονο τσέπης για όσους ταξιδεύουν ....δύσκολες μέρες που είναι....

Ο ερασιτέχνης

Έφευγε κάποτε σιάζοντας το ημίψηλό του και πάνω του στροβιλιζόταν η έγνοια της σοβαρής του ενασχόλησης. Με γρήγορο βάδην διέσχιζε το νεόδμητο άστυ και να τον στο σύλλογο, στη λέσχη ή στην εταιρεία, νεοκλασικό έμβλημα της σχέσης του με την ά-τοπη χώρα, των μουσών το θεραπευτήριο.

Κι αργότερα έφευγε, η Ελλάδα αναστέναζε, στις προκυμαίες έτρεμαν οι πρόσφυγες, στις πόλεις τα πρώτα εργοστάσια, δύσκολο ν’ απολαύσει άνθρωπος δειλινό… Μα αυτός με γρήγορο βάδην διέσχιζε το πένθιμο άστυ. Κάτι θα πει, βρε αδελφέ, μια κουβέντα με τα παιδιά της μαντολινάτας γι’ αυτόν τον Ντεμπυσύ ή για το Σουηδό που χαλά κόσμο στην Ευρώπη –Στρίντμπεργκ κάπως έτσι- κάτι φτάνει πάντα και σ’ αυτήν την Ελλαδίτσα.

Κι ύστερα έφευγε ακόμη, στο ακόνι της νύχτας η ζωή, πιο μαύρη από την κατοχή, άγριο αλφαβητάρι για παιδιά και μεγάλους. Μετά τον εμφύλιο, απλά άδειασε η χώρα. Ναι, πάλι εκεί θα πάει, προσπάθησε χθες με το ρόλο, πάντως το ρεπερτόριο πρέπει ν’ ανανεωθεί, Τέχνη και Ζωή, ιδού το δίλημμα, πόσο «μαύρο» αντέχει το κοινό; Αλλά κι αυτός, άνεργος, πέντε μήνες τώρα. Τι τα θες, «ουκ επ’ άρτω μόνο ζήσεται άνθρωπος». Μέχρι να καταλαγιάσουν οι σκέψεις, έφτασε. Πρώτος, ευτυχώς έχει τα κλειδιά του υπογείου, θ’ ανάψει και την ξυλόσομπα.

Έφευγε κι όταν ο Χατζιδάκις έφτιαχνε έναν καθρέφτη να δούμε την ομορφιά μας κι όταν το ρεμπέτικο απενοχοποιούσε τον καημό κι όταν ο Ελύτης σήκωνε τις τύψεις μας στον ουρανό κι όταν το ροκ κατέβαινε στους δρόμους των ανήσυχων άστεων και τα Πανεπιστήμια ριγούσαν. Έφευγε όταν ο Κουν τιθάσευε τα καλλιτεχνικά ρεύματα και ένα «γελαστό παιδί» χανόταν κάθε βράδυ στις ψυχές μας.

Ακόμη φεύγει. Στην Αθήνα, στη Λάρισα, στην Πάτρα, στο Βόλο, στα νησιά, στα Τρίκαλα… Φεύγει με τα επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα και με όλους τους δείκτες στο κόκκινο: χρηματιστήριο, βομβαρδισμοί, η νέα Ευρώπη, ο υπερατλαντικός κίνδυνος, τα νέα μοντέλα οικογένειας, κρίση στις διαφυλικές σχέσεις, πού «να βρω την ψυχή μου», μύθος και το «ελληνικό καλοκαίρι»... Με γρήγορο βάδην διασχίζει το κατακερματισμένο άστυ. Θα κάνει τη γνωστή διαδρομή, χωρίς παραλλαγές, χωρίς λοξοδρομήσεις.

Και ίσως αυτό να είναι και το πιο βαθύ χαρακτηριστικό του: Το ότι –το δίχως άλλο- θα πάει στην ομάδα του απόψε. Έχει θέατρο!

Μαίρη Σιδηρά

Tώρα τελευταία ξυπνώ το πρωί και χαμογελάω στο μαξιλάρι μου! Μπορεί να είναι σοβαρό , μπορεί απλώς παρενέργεια τροχαίου.
Νομίζω οτι οι νταλίκες εκτός απο μεταφορές εμπορευμάτων καμμιά φορά ενισχυουν την αισιοδοξία όσων δεν πήραν από κάτω ...
Η Μαίρη μου στέλνει το κειμενάκι της για τον ερασιτέχνη ηθοποιό εν μέσω πανικού. Τί ευχάριστο να το βρίσκω ζεστό στο μειλ μποξ μου ύστερα απο μιά παρτίδα εργασιακού μου μπόξ!
Τακουνια στον ώμο και και με πονάνε ολα: πατουσες, μεση , ματια....Μιά ακόμη ημέρα που γίνεται της τρελλής!

Sometimes συλλογίζομαι πόσα επεισόδια ζωής ζώ ταυτόχρονα μεσα απο τίς ζωές των πελατών μου στη διάρκεια μιάς μερας. Και τότε, νιώθω σαν τις ράγες του τρενου που μενουν σταθερες ενώ πάνω τους περνουν τα βαγόνια των προορισμών των συγκρουσεων και των διευθετήσεών τους ...

Χμμ τι έγινε σήμερα; ααα.. σημερα κάποιοι χώρισαν , άλλοι πήραν κάρτα παραμονής, ενας αναγνωρισε το παιδί του , καποια μετατίθεται στις αντιλλες...κι ό Χάρης μάλλον θά κανει φόνο :)

Κι εγώ ; που να προλάβω να τα σκεφτώ ολα αυτά ε; Λέω στο Γιώργο να φέρει ενα καφεδάκι κι ανοιγω το συννημενο να διαβάσω το κείμενο της Μαίρης....
Ποιό κείμενο; Αυτο που θά μετάφερω εδω αύριο η ...., μεθαυριο η ....καποια απο τίς επομενες μερες .....

when olyf met dalika

Σου την έχει στημένη.

Στην ανύποπτη στιγμή και στην γωνία συνήθως.

Μπορεί και στην δεύτερη δεξιά στροφή.

Πάντα στον υπεράνω πάσης υποψίας τόπο.

Ενώ ασφαλώς δεν φοράς το 10ποντο και βεβαίως δεν είσαι στα χίλια γκάζια.

Χωρίς φώτα νυσταγμένα, η βαριά. Χωρίς νταλκάδες, θλίψεις η εξωφρενικές χαρές.

Στον άνευ λόγου χρόνο .

Διότι το νόημα δεν .... Διότι το νόημα δεν... Διοτι το νόημα δεν...

και δεν το ήξερα....!

Κι αυτό , θα μπορούσε να είναι ... ποίημα , τίποτα, η ατύχημα.

Είναι όμως μονάχα σώμα!

BACK 2 SCHOOL

Κι επειδή, καθώς φαίνεται, ουδέποτε κατόρθωσα να ξεπεράσω τα σχολικά χρόνια, κάθε Φθινόπωρο αισθάνομαι πώς γεμίζω μια σάκα αγγαρείες και την περνώ στους ώμους γιά την έναρξη τς νέας χρονιάς. Το ίδιο φαίνεται να αισθάνονται κι όσοι έχουν μια κάποια επαγγελματική σχέση μαζί μου αφού μόνο στο λιμάνι δεν με περίμεναν....
Κι εγώ θέλω ήδη να κάνω σκασιαρχείο...
Απο τις βαλίτσες που χάσκουν μισοάδειες στο πάτωμα, τις ντουλάπες που θέλουν ανανέωση την στοίβα των ρούχων που θέλει σιδέρωμα , τα φυτά που κάτι θέλουν να μου ψιθυρίσουν, τους φακέλους στο γραφείο που ζητούν νέα αρχειοθέτηση, τους καλοκαιρινούς λογαριασμούς που ζητουν την πλερωμή τους ... το canicule που με τριγυρίζει και....
την φωνή που μου θυμίζει ........

ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΖΩΝΗ ΜΗΔΕΝ

Αφήνοντας την μιρμιγκούπολη των ατομικών μύθων και των εμιγκρέδων βιολιστών, τουριστικού ρεπερτορίου -για τα ευρώ του ωραρίου 11-4-, σκέφτομαι πώς ίσως είμαι απο τά λίγα άτομα που κυριολεκτικά βαριούνται την Βενετία. Απο την άλλη, δεν με αφήνει αδιάφορη η παρατήρηση των προσώπων και των αντιδράσεων όσων πηγαινοέρχονται την πλατεία , έτσι η αλλιώς, όσο διαρκεί ένας εσπρέσσο λούνγκο....

Ο ενθουσιώδης αμερικανός φίλος Ρ. με κοιτάζει παραξενεμένος. Αποφεύγω να μπώ σε επεξηγήσεις αλλάζοντας θέμα "αλά γαλλικά". Στο δρόμο για το λίντο, σκέφτομαι την πρώτη μου επίσκεψη στην μεγάλη άδεια πλατεία χάραμα χειμώνα με μιά άρρωστη γκρίζα βροχή. (επαναλαμβανόμενα προσωπικά σκηνικά ....)

Χανόμαστε ανάμεσα στις επιλογές για ταινίες. Χάνω χρόνο περιπλανόμενη τό άγνωστό μου σινεχωριό κι ενδιάμεσα αγοράζω μιά μωβ ηφαιστική πέτρα με άρωμα λεβάντας (!). Οι Ιταλοί έχουν κάνει το φεστιβάλ κάτι ανάμεσα σε εμπορική έκθεση και φεστιβάλ κομματικής νεολαίας η μήπως είναι ιδέα μου ;

Βλέπω το πρόγραμμα του queer φέστιβαλ, που ξεκινάει αύριο, και σκέφτομαι πώς ίσως είναι πολύ πιό ενδιαφέρον απο το κλασσικό. Οι προβολές που μ' ενδιαφερουν είναι ήδη σόλντ άουτ, η γίνονται στην μεγάλη σάλα πράγμα απαγορευτικό γιά την τσέπη μου (=>τετραπλή τιμή εισητηρίου).

Στην δεύτερη σάλα προλαβαίνω οριακά να δω το γλυκήτατο "Ζero Βridge", με κάμποσα προβλήματα μιας και ή προβολή τών αγγλικών υπότιτλων γίνεται ακριβώς κάτω απο τους ιταλικούς κι έξω απο το περιθώριο της οθόνης, ώστε για να κατορθώσεις να διαβάσεις , μέσα σε μιά τεράστια κατάμεστη αίθουσα απο τουλάχιστον πέντε χιλιάδες ανθρώπους, να πρέπει να διαθέτεις λαιμό φλαμίγκο τουλάχιστον.

Μετά την προβολή δεν χρειάζομαι απολύτως τίποτε άλλο απο την Βενετία. Εκτος ίσως απο το καράβι που, μέσω τής ζώνης μηδέν των θαλασσίων δρόμων, θα με αφήσει σπίτι.

Ξαναδιαβάζοντας ........
το "L' ignorance" ανασκαλίζω τα αιχμηρά σημεία στο γράφημα τής ζωής που καθένας διαθέτει κάπως πως. Πότε μεγαλώνει άραγε κανείς; σε κάποιο χρόνο ή σε κάποιο τόπο;

Άρχισα να μεγαλώνω όταν με αιφνιδίασε το αυτονόητο:
"κανείς δεν ενδιαφέρεται για κανέναν κι αυτό είναι φυσικό"

τέλειο ζευγάρι.....

Στους δρόμους πάλι.

Νυχτερινή οδήγηση, πρωϊνή πτήση.

Κατάκοπη στο Αιγαίο....

Τα νησιά δίνουν στά πράγματα τό σωστό τους ύψος.

Αν η επιστημοσύνη κουράζει, η απόδραση στά κοντινά βουνά και στη διπλανή θάλασσα συνομιλεί αναζωογονητικά με τίς μνήμες της παιδικής ηλικίας: συγκομιδή λουλουδιών και βοτάνων γιά τά χειμερινά αφεψήματα .

Ο μπόμπιρας ο μπούμπουρας,

κοιμάται μεθυσμένος, στην αγκαλιά του κάλυκα που χώθηκε και μπήκε, γερμένος ολόγιομος απο υπερβολική δόση νέκταρ...

Το καϊκι μου, το τσαντήρι μου, ό κόσμος μου....

Σ'αυτο το χωριό, οι κάτοικοι δεν στοιχηματίζουν ... συνθηματίζουν μονάχα! (από τότε που κουφάθηκα αναπαύθηκα!)

Σκέφτομαι ξάφνου τό Παρίσι, σε καλό μου, πάνω σε θαλασσινή στιγμή!

"Τρελλή πού είσαι.." μουχμουρίζω ......

On the road again..................



good fortune
Threw my bad fortune
Of the top of
A tall building
I'd rather have done it with you
Your boy's smile
Five in the morning
Looked into your eyes
And I was really in love

In Chinatown
Hung over
You showed me
Just what I could do
Talking about
Time travel
And the meaning
Just what it was worth

And I feel like
Some bird of paradise
My bad fortune slipping away
And I feel the
Innocence of a child
Everybody's got something good to say

Things I once thought
Unbelievable
In my life
Have all taken place
When we walked through
Little Italy
I saw my reflection
Come right of your face

I paint pictures
To remember
You're too beautiful
To put into words
Like a gypsy
You dance in circles
All around me
And all over the world

And I feel like
Some bird of paradise
My bad fortune slipping away
And I feel the
Innocence of a child
Everybody's got something good to say

So I take my
Good fortune
And I fantasize
Of our leaving
Like some modern-day
Gypsy landslide
Like some modern day
Bonnie and Clyde

On the run again
On the run again