μέρες παθών


¨οι άνεργοι άτλαντες
διάτορα βογγούν
με στοναχάς, με θρήνους"

ADAM'S COMPLAINT

Some people,
no matter what you give them,
still want the moon.

The bread,
the salt,
white meat and dark,
still hungry.

The marriage bed
and the cradle,
still empty arms.

You give them land,
their own earth under their feet,
still they take to the roads

And water: dig them the deepest well,
still it’s not deep enough
to drink the moon from.


DENIS LEVERTOV (1923-1997)

Aλήθεια είναι ένα μωρό που μαθαίνει; ένας ενήλικας που απορεί ;

Τι σου χαρίζω όταν σου χαρίζω;

Τι σου χαρίζω όταν σου χαρίζω; Σου χαρίζω μια προσδοκία ; μια νοσταλγία ; ένα τραύμα; Ένα κομμάτι κρέας; Ένα τμήμα από την χθεσινή μου σάρκα;

Πότε χαρίζω μιαν αλήθεια; Και που τι βρίσκω; Και τι χρώμα, άρωμα, γεύση και αφή έχει;

Πώς ξέρω ότι είναι αληθινή μου; Πονάει; Κάνει φαγούρα; Ανατριχιάζει; Κόβεται; Φουσκώνει; Έχει δάκρυα; Σάλια; Μουδιάζει; Ματώνει; Νυστάζει; Καίει; Κλαίει;

Αν και δεν καπνίζω πιά, θα έβρισκα υπέροχη την προσφορά μιας κασετίνας με αρωματικό καπνό η πούρα. Σαν κάποιος να μου χαρίζει την νοσταλγία μιας απόλαυσης που όμως δεν θυμάμαι.

Η και σαν κάποιος να χάριζε μια μνήμη που δεν έχει κανένα μάρτυρα στην αλήθεια της. Και που τελικά μπορεί να μην είναι καν αλήθεια …

Κι αυτό μπορεί να είναι αλήθεια. Μπορεί και ψέμα. Σαν στίχος τραγουδιού που είναι μόνο του μια αλήθεια η ψέμα....or ..... just a sad old feeling........

Εσυ με ποιό τρόπο έρχεσαι ;

Ήρθες και πάλι σάν υποτροπή
παλιάς αρρώστιας που δέν θεραπεύτηκε
με ρίγος βασανιστικό
με παραμιλητό και με παραισθήσεις
μ' έπιπλοκές και με την επιδείνωση
που φέρνει ο χρόνος σε παλιά πληγή
ήρθες ξανά με πυρετό
μ ενοραση και με ψευδαισθήσεις
με τόν καημό και με την λύτρωση.

Αμαλία Τσακνιά, Υποτροπή , συλλογή Αφύλακτη Διάβαση 1978

γίνεται η καρδιά να μιλάει την γλώσσα μιάς πατρίδας που δεν εχει ποτέ επισκεφτεί;

μια κουπα espresso δάκρυα

Σ'αυτο το αλφάβητο θα στο λεγα ..................

επιστρεφει βράδυ. βαριέται αλλα κλειδώνει το διαμέρισμα . κλειδωνει την μοναξιά να μη φυγει .
κι ο διπλανος. κλειδωνει την αλλη μοναξιά. να μην φυγει. έτσι μαζευονται πολλές. πολλές μοναξιές. διαφορετικες. πολλά διαμερίσματα. πολλες κατοικίες. πολυκατοικίες. πολυμοναξίες. πολλες κλειδωμενες μοναξιές . σαν ανήλικα που λείπουν οι γονείς και τα κλειδώνουν να προστατευθουν απο τον κόσμο. σαν να πρέπει να μείνουν εκεί για πάντα. αμολυντες. αναλλοίωτες. άφθαρτες. σαν ειδωλο πρωινό στη λίμνη. σαν λίμνη .
σαν μόνες ανάξιες του πολυ, αξίες, μοναξίες.

Se poio alfavito na erwteftw reee???

Kαι με ποιά προφορά να σου πώ σ' αγαπάω;

Το έλαβα σήμερα.
Ήταν ενημερωτικό μέϊλ για μια εκδήλωση . Μου το έστελνε ερευνητικό εργαστήριο ελληνικού πανεπιστημιακού ιδρύματος και ηταν γραμμένο σε.... άπταιστα greeklish !

Στην παρακλησή μου (τι να πείς.....) τα μηνύματα που ειναι γραμμενα στην ελληνική γλώσσα, να γράφονται με ελληνικο αλφάβητο έλαβα την απάντηση ότι έτσι τους το έστειλαν και έτσι το προώθησαν κι ότι στο μέλλον θα μου στέλνουν και το μεϊλ του αποστολέα να κάνω εκεί τα παραπονά μου !!!!

Μένω κάγκελο ! δεν ειναι δυνατόν να διαβάζω σωστα ...

Το : "τα παραπονά σου στό Δήμαρχο" για την χρήση greeklish να την καταλάβω αν πρόκειται για μήνυμα που μου έστειλε ο φίλος μου ο Βαγγελάκης και η φιλενάδα μου η Αννούλα, αλλά το να σου γράφει ενα πανεπιστημιακό εργαστήρι του τόπου σου, εν ολίγοις, πως : "οτι μου στέλνουν, όπως μου το στέλνουν, το προωθω όπως λάχει, χωρίς κρίση η συζήτηση", σε αφήνει ολίγον παγωτό ...

Τι μ έπιασε κι εμένα το κοινωνικό ενδιαφέρον;
Να σου και στέλνω η βλάξ νέο μέϊλ για να διευκρινήσω το ακατανόητο :
"δηλ. αν σας στείλω ένα ελληνόγλωσσο μήνυμα σε λατινικό, αραβικό η κινέζικο αλφάβητο θα το προωθήσετε και δεν θα μου ζητήσετε να το γράψω σε υπαρκτή γλώσσα ; Σας παρακαλώ πέστε μου ποιά ειναι η θέση του ιδρύματος στο θέμα"

Και μου απάντησε το ίδρυμα. Μάλιστα . Τι?
"ελπιζω να μην ξαναλάβετε μηνύματα που σας ενοχλούν" !!!!
Το επιστημονικό εργαστήρι ελπίζει .... !
Αυτή ειναι η επίσημη θέση του ερευνητικου εργαστηρίου ελληνικού πανεπιστημίου σχετικά με το αν προωθεί ή όχι μηνύματα στα greeklish: Ελπίζω να μην ενοχλείστε!

Μπα κάτι λάθος κατάλαβαν ...να επιμεινω;
Τι θέλω κι επιμένω κι εγω ; Λες να φταίει που μεγάλωσα με Γκάτσο, Σεφέρη κι Ελύτη ; (ε;)
Ευχαριστω λοιπον και διευκρινίζω περαιτέρω το ερωτημα κάνοντάς το λιανό :
"ποιά είναι η θέση του εργαστηρίου θετική/αρνητική/ αδιάφορη σε μια πιθανή πολιτική λατινοποίησης της ελληνικης γραπτής γλώσσας ; "

(άν δεν μου απαντήσουν μήπως να διαβάσω το ζωόδιο μου και μετά ξεματιαστώ ; )


Και τελικά είναι υποθεση των ιδρυμάτων κάποια ζητήματα που αφορούν τους τόπους της κοινής ζωής κι επικοινωνίας, η μήπως υπόθεση όλων μας;

Και τελικά το κοινωνικό ενδιαφέρον οφείλει να είναι ζωντανό και να μιλά ,η μήπως το να απαιτείς την στοιχειώδη υπευθυνότητα απο τον συνομιλητή σου απο τον επιστήμονα θεωρείται πλεον απλως αντιδραστική διαταρραχη; κι αν ναι , τι ειδους διαταρραχη ειναι η κοινωνική απάθεια;

Πάλι καλά που βρήκα και τούτο το κείμενο (με αφορμή βεβαια το αλλο μεγάλο θέμα τών τόνων),κι ήρθα λίγο στην θέση μου, γιατι μαύρη μέρα έβγαλα σήμερα πάλι με τους επιστήμονες του ιδρύματος ...αμάν πιά...

"Ποτὲ ἴσως μέσα στὴν ἱστορικὴ τῆς διαδρομὴ καὶ ὅταν ἀκόμη συμπιεζόταν ἀπὸ τὶς πιὸ ἀντίξοες συνθῆκες, ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα ὡς ἰδιαίτερη ὀντότητα δὲν διέτρεξε τοὺς κινδύνους ποὺ διατρέχει σήμερα, διότι ποτὲ ἄλλοτε οἱ ἐνσυνείδητες παρεμβάσεις καὶ τα μέσα μαζικῆς ἐπικοινωνίας δὲν ἦταν σὲ θέση νὰ τὴν ἐπηρεάσουν τόσο δυσμενῶς, ἀκόμη καὶ νὰ τὴν ἀποδυναμώσουν. Σήμερα, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, ἕνας ξεπερασμένος γλωσσαμυντορισμός, ἐν ὀνόματι μιᾶς τεχνητῆς Δημοτικῆς, μᾶς θυμίζει ὅλο καὶ περισσότερο τοὺς καθαρευουσιάνους γλωσσαμύντορες τοῦ παρελθόντος. Ἐπιθυμοῦμε νὰ τὸ διακηρύξουμε καθαρὰ: Γιὰ μᾶς δὲν ὑπάρχει τὸ δίλημμα, δημοτικὴ-καθαρεύουσα, ὑπάρχει ἡ ἑνιαία ἑλληνικὴ γλώσσα, πολυδιάστατη στὴν σύγχρονή της ἀνάπτυξη, τὸ πιὸ πολύτιμο ἀγαθὸ τοῦ λαοῦ μας, τὸ πιὸ ἀξιόλογο προϊὸν ἐξαγωγῆς τοῦ τόπου μας στὸν διεθνῆ χῶρο. Καὶ ἐδῶ ἀκριβῶς ἐπισημαίνουμε τοὺς κινδύνους μιᾶς ἀποκοπῆς ἀπὸ τὶς ρίζες τῆς γλώσσας μας, τὸν ἀρχαῖο ἑλληνικὸ λόγο καὶ τὴν λόγια παράδοση, ποὺ μαζὶ μὲ τὴν δημώδη γλωσσικὴ κληρονομιά μας συνθέτουν μιὰν ἀδιάκοπη γλωσσικὴ συνέχεια καὶ πλοῦτο τεσσάρων χιλιάδων ἐτῶν."

Ὑπογραφὲς

Ὀδυσσέας Ἐλύτης, Γεώργιος Μπαμπινιώτης, Ἀριστοτέλης Νικολαϊδης, Γιάννης Ντεγιάννης, Ἀριστόξενος Σκιαδᾶς, Ν. Χατζηκυριάκος-Γκίκας, Γιῶργος Χειμωνᾶς.

απο την διακύρηξη του Ελληνικου γλωσσικού ομίλου (3/1982)

Διαβάζω το " Διακοπές στην πραγματικότητα " .
Αναρωτιέμαι άλλη μια, πώς γράφεται το ποιήμα;
ποιητική αλήθεια και ποιητική ιστορία που συναντώνται;

Βρίσκω τίς μέρες μου να διέρχονται πάνω στίς ράγες μιας φράσης του Τhas (15.11.09)
" Μου είναι σαφές με κάθε τρόπο: δεν ξέρουμε πώς να κόψουμε δρόμο προς τον άλλον."
κι έτσι... κόβουμε λάσπη... Μόλις στεγνώσει μικρά κτίρια εξορθολογισμένης πραγματικότητας έχουν πάρει τήν μορφή διαμερισμάτων. Θα ενοικίσουμε όμορφα πάνω στά θεμέλια τών φόβων μας.........

Θελω να θυμηθώ λέξεις στα ρωσσικά . Τις γιορτές θα μου φτιάξω μιά Πάβλοβα σε κυριλλική μαγειρική. Φραουλες μόνο δεν εχω.

Θά θελα κάποιος να μου πεί σ' αγαπώ χωρίς μιλιά... χωρίς ν αρθρώσει λέξη.....
Τό βλεπω γραμμένο.......
....Το έχω ακούσει ήδη ...
ξεθεμέλιωμα ένα πράγμα...

leaving fall

Με βρήκε το fall, in love.
Υστερα απο χρόνιες αποδράσεις και τεχνάσματα σκάρτα και σκουριασμένα .
Πάλι καλά που δεν κακοφόρμισε η ψυχή μου κι ετσι δεν χρειάστηκε ακροτηριασμούς.
Η μήπως πάλι δεν θυμάμαι;
Απλά in love. Όπως έρωτας.
Στρογγυλός, ατόφιος και πανσέληνος.
Τέτοιος που δεν χρειάζεται αδυνατότητες για να υπάρξει μήτε δυνατότητες για να εκδηλωθεί , ουτε και καθρέφτες να λαμπυρίσει το αρνητικό του εαυτού του.
Ανθρώπινος δηλάδη . Απ' αυτους που περνούν . Σαν φθινοπωρινό φύλλο που πέφτει.
Σαν απροσδόκητος. Και ... απροσδόκητος.
Σαν φθινόπωρο σαν fall... in love.

so long ago
so much in love

Και τι θα έλεγε "αυτό" στους amands de la mar σ' ενα παλιό πόστ

η στον συν ομιλικό του καθρέφτη;

Το πρόσωπό σου

Το αληθινό σου πρόσωπο, φεγγάρι που επιστρέφει

δε θέλει πια να εξαπατά, δε βρίσκει αντιστάσεις

μες στα γρανάζια της ζωής που ξεκολλούν και σβήνουν

τις λάμπες, όταν μέσα μου βραδιάζει

Το πρόσωπό σου στο κενό της νύχτας ανεβαίνει

είναι ακατάληπτο, μαρτυρικό, καθώς πληγώνει

είδωλο μιας απερίγραπτης στιγμής

η φοβερή ανάμνηση που δε θα ξημερώσει

Το πρόσωπό σου ξεσκεπάστηκε και είναι

γυμνό σαν ανατέλλει μες στη μνήμη

σα θάλασσα που κάποτε θα γίνει καλοκαίρι

Το πρόσωπό σου δε θα γίνει καλοκαίρι

μες στους ανθρώπους δε θα ξημερώσει

N.A.Aσλάνογλου

Τί θά έλεγε ο Αττίκ στον ψυχαναλυτή του;




οι καλλιτέχνες βέβαια εχουν το μέγιστο προνόμιο να αλληλοκαθρεφτιζονται με το κοινο τους κι έτσι ν ακουμε και σπουδαία τραγούδια απο καιρό σε καιρό


Καλες εκλογές με την ευκαρία

Thinking of Stockholm

Καμιά φορά τα προγράμματα των θεατρικών παραστάσεων είναι καλύτερα κι από τις παραστάσεις τις ίδιες. Αν και δεν είμαι συλλέκτρια προγραμμάτων τα προσέχω. Ιδίως αν εκτός από απλές πληροφορίες, έχουν προτάσεις για συλλογισμό η συζήτηση. Θυμάμαι ακόμα το εξαιρετικό πρόγραμμα των "Βακχών" του Ευριπίδη που ειχε ανεβεί προ 5ετίας περίπου σε σκηνοθεσία Χατζάκη στην Επίδαυρο που ήταν από μόνο του μια πραγματεία γύρω από την έννοια του τραγικού και της ιερής βακχείας.
Τό κείμενο της Μαίρης, για τον ερασιτέχνη ηθοποιό, το βρήκα γραμμένο στο πρόγραμμα μιας τοπικής ερασιτεχνικής παράστασης. Μ' άρεσε τόσο που το ανεβάζω σαν μελομακάρονο τσέπης για όσους ταξιδεύουν ....δύσκολες μέρες που είναι....

Ο ερασιτέχνης

Έφευγε κάποτε σιάζοντας το ημίψηλό του και πάνω του στροβιλιζόταν η έγνοια της σοβαρής του ενασχόλησης. Με γρήγορο βάδην διέσχιζε το νεόδμητο άστυ και να τον στο σύλλογο, στη λέσχη ή στην εταιρεία, νεοκλασικό έμβλημα της σχέσης του με την ά-τοπη χώρα, των μουσών το θεραπευτήριο.

Κι αργότερα έφευγε, η Ελλάδα αναστέναζε, στις προκυμαίες έτρεμαν οι πρόσφυγες, στις πόλεις τα πρώτα εργοστάσια, δύσκολο ν’ απολαύσει άνθρωπος δειλινό… Μα αυτός με γρήγορο βάδην διέσχιζε το πένθιμο άστυ. Κάτι θα πει, βρε αδελφέ, μια κουβέντα με τα παιδιά της μαντολινάτας γι’ αυτόν τον Ντεμπυσύ ή για το Σουηδό που χαλά κόσμο στην Ευρώπη –Στρίντμπεργκ κάπως έτσι- κάτι φτάνει πάντα και σ’ αυτήν την Ελλαδίτσα.

Κι ύστερα έφευγε ακόμη, στο ακόνι της νύχτας η ζωή, πιο μαύρη από την κατοχή, άγριο αλφαβητάρι για παιδιά και μεγάλους. Μετά τον εμφύλιο, απλά άδειασε η χώρα. Ναι, πάλι εκεί θα πάει, προσπάθησε χθες με το ρόλο, πάντως το ρεπερτόριο πρέπει ν’ ανανεωθεί, Τέχνη και Ζωή, ιδού το δίλημμα, πόσο «μαύρο» αντέχει το κοινό; Αλλά κι αυτός, άνεργος, πέντε μήνες τώρα. Τι τα θες, «ουκ επ’ άρτω μόνο ζήσεται άνθρωπος». Μέχρι να καταλαγιάσουν οι σκέψεις, έφτασε. Πρώτος, ευτυχώς έχει τα κλειδιά του υπογείου, θ’ ανάψει και την ξυλόσομπα.

Έφευγε κι όταν ο Χατζιδάκις έφτιαχνε έναν καθρέφτη να δούμε την ομορφιά μας κι όταν το ρεμπέτικο απενοχοποιούσε τον καημό κι όταν ο Ελύτης σήκωνε τις τύψεις μας στον ουρανό κι όταν το ροκ κατέβαινε στους δρόμους των ανήσυχων άστεων και τα Πανεπιστήμια ριγούσαν. Έφευγε όταν ο Κουν τιθάσευε τα καλλιτεχνικά ρεύματα και ένα «γελαστό παιδί» χανόταν κάθε βράδυ στις ψυχές μας.

Ακόμη φεύγει. Στην Αθήνα, στη Λάρισα, στην Πάτρα, στο Βόλο, στα νησιά, στα Τρίκαλα… Φεύγει με τα επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα και με όλους τους δείκτες στο κόκκινο: χρηματιστήριο, βομβαρδισμοί, η νέα Ευρώπη, ο υπερατλαντικός κίνδυνος, τα νέα μοντέλα οικογένειας, κρίση στις διαφυλικές σχέσεις, πού «να βρω την ψυχή μου», μύθος και το «ελληνικό καλοκαίρι»... Με γρήγορο βάδην διασχίζει το κατακερματισμένο άστυ. Θα κάνει τη γνωστή διαδρομή, χωρίς παραλλαγές, χωρίς λοξοδρομήσεις.

Και ίσως αυτό να είναι και το πιο βαθύ χαρακτηριστικό του: Το ότι –το δίχως άλλο- θα πάει στην ομάδα του απόψε. Έχει θέατρο!

Μαίρη Σιδηρά

Tώρα τελευταία ξυπνώ το πρωί και χαμογελάω στο μαξιλάρι μου! Μπορεί να είναι σοβαρό , μπορεί απλώς παρενέργεια τροχαίου.
Νομίζω οτι οι νταλίκες εκτός απο μεταφορές εμπορευμάτων καμμιά φορά ενισχυουν την αισιοδοξία όσων δεν πήραν από κάτω ...
Η Μαίρη μου στέλνει το κειμενάκι της για τον ερασιτέχνη ηθοποιό εν μέσω πανικού. Τί ευχάριστο να το βρίσκω ζεστό στο μειλ μποξ μου ύστερα απο μιά παρτίδα εργασιακού μου μπόξ!
Τακουνια στον ώμο και και με πονάνε ολα: πατουσες, μεση , ματια....Μιά ακόμη ημέρα που γίνεται της τρελλής!

Sometimes συλλογίζομαι πόσα επεισόδια ζωής ζώ ταυτόχρονα μεσα απο τίς ζωές των πελατών μου στη διάρκεια μιάς μερας. Και τότε, νιώθω σαν τις ράγες του τρενου που μενουν σταθερες ενώ πάνω τους περνουν τα βαγόνια των προορισμών των συγκρουσεων και των διευθετήσεών τους ...

Χμμ τι έγινε σήμερα; ααα.. σημερα κάποιοι χώρισαν , άλλοι πήραν κάρτα παραμονής, ενας αναγνωρισε το παιδί του , καποια μετατίθεται στις αντιλλες...κι ό Χάρης μάλλον θά κανει φόνο :)

Κι εγώ ; που να προλάβω να τα σκεφτώ ολα αυτά ε; Λέω στο Γιώργο να φέρει ενα καφεδάκι κι ανοιγω το συννημενο να διαβάσω το κείμενο της Μαίρης....
Ποιό κείμενο; Αυτο που θά μετάφερω εδω αύριο η ...., μεθαυριο η ....καποια απο τίς επομενες μερες .....