1/08/2008
12/29/2007
Δεν ξέρω αν η Αμαλία Τσακνιά είχε κάπως-πώς δει τους εραστές του Magritte, διαβάζοντας όμως την "θλίψη" της χθες βράδυ, δεν μπόρεσα -κι ας διαφωνούσαν κάποια απ' τα νοήματά μου- παρά να φέρω στο μυαλό μου αυτήν εδώ τήν εικόνα :

Ή θλίψη έχει το πρόσωπο σημαδεμένο
ωραία με το πρόσωπο σημαδεμένο.
Αμαλία Τσακνιά, Αθήνα 1978 συλλογή Αφύλακτη διάβαση
Ποιήματα 1969-1984, εκδ. Στιγμή, Αθήνα 2000.
12/22/2007
έτσι έλεγαν οι γιαγιάδες μου, «Άϊρα και Κάϊρα»!
Κι οι γιαγιάδες μου, δεν ήσαν όποιες κι όποιες.
Ήσαν η πρωτογενής μου οικογένεια! Πρόσωπα δεσπόζουσας θέσης στην καρδιά, από εκείνα που είτ’ ενδυναμώνουν είτε ξεστρατίζουν τη ζωή σου η και τά δυό μαζί. Αγαπώσες, παρούσες, μόνες κι αυτάρκεις.
Μεγάλη ιστορία οι γιαγιάδες μα άλλο είναι τό θέμα μου.
«Άϊρα και Κάϊρα» λοιπόν, αποκαλούσαν τους «παντού τόπους»! τους τόπους δηλ. απ’ όπου επιστρέφουν εκείνοι που γυρίζουν σάν σβούρες την σβούρα απ’ άκρη σ’ άκρη. Τους τόπους που πάς όταν χάνεσαι. Όχι τους τόπους που επιστρέφεις, αλλά τους τόπους που χάνεσαι....
«Που ήσουν Όλυφ άϊρα και κάϊρα;»
(«και γιατί γύρισες ;» όπως θα πρόσθετε ό Τ.Λ. ανακρίνοντας τήν μνήμη γλυκά).
Κάπως έτσι, το Κάϊρο γράφτηκε σάν ο τόπος που οπωσδήποτε θα ήταν μακρινός κι άπροσδιόριστος ακόμη κι αν επρόκειτο για την διπλανή πόλη. Και τέτοιος, παραδόξως, γινόταν ακόμη περισσότερο όσο πιό πολλά μάθαινα γι’ αυτόν, όσο περισσότερα συγκέντρωνα σε λέξεις, γεύσεις, μυρωδιές, εικόνες, στίχους και κυρίως ήχους.
Ποτέ μου δεν σκέφτηκα τό Κάϊρο σαν τόπο επιστροφής, ούτε όμως σάν πέρασμα.
«Μια πόλη γίνεται ένας κόσμος όταν αγαπάει κανείς κάποιον απ τους κατοίκους της» , λέει ο Ντάρρελ.
Για κάποιο λόγο τό Κάϊρο ήταν για μένα ένας τόπος δέντρο που θα βρισκόταν σταθερά πάντα εκεί για να σου θυμίζει πως πιό κάτω είναι οι φοινικιές κι η Αλεξάνδρεια. Η Αλεξάνδρεια, πόλη που νοσταλγούσα απο παιδί χωρίς να έχω συναντήσει κανέναν της κάτοικο εκτός απο στίχους του βέβαια.
Και να τώρα, χάρη στο ξεφυλλισμα του αγαπημένου μου «Αλεξανδρινού Κουαρτέτου» του Ντάρρελ που τέτοια μέρα γιορτής μου δώρισε η Κ., του Νείλου τ’ αμμοχώραφα κι όχι μονάχα η Αλεξάνδρεια μοιάζουν περισσότερο με τόπο της επιστροφής φέροντας και τό Κάϊρο-δέντρο πιό κοντά. Διαβάζω ξανά:
«Πλατεία Ζαγλούλ-ασημικά περιστέρια στο κλουβί. Ένα θολωτό υπόγειο με μιά σειρά μαύρα βαρέλια, πνιγμένο στον καπνό απο τις τηγανιτές μαρίδες και την μυρωδιά του ρετσινάτου. Ένα μύνημα ορνιθοσκαλισμένο στο περιθώριο μιάς εφημερίδας. Εδώ έχυσα κρασί στο μαντώ της κ ενώ την βοηθούσα να επανορθώσει τη ζημιά άγγιξα τυχαία τά στήθια της. Δεν ανταλλάξαμε ούτε λέξη. Στο μεταξύ ο Περσγουόρντεν μιλούσε τόσο ωραία για τήν Αλεξάνδρεια και την πυρκαγιά τής βιβλιοθήκης της. Στο δωμάτιο από πάνω ένα κακομοίρικο παιδί στριγγλίζει απο μηνιγγίτιδα....»
Λώρενς Ντάρρελ , Αλεξανδρινό Κουαρτέτο , Ιουστίνη, μετφ Αιμίλιος Χουρμούζιος
12/02/2007
Το σπίτι είναι όμορφο τήν άνοιξη, μα όλες οι εποχές το λούζουν στό φώς αιτία για το χρώμα τών στοιβαγμενων απο τοίχο σε τοίχο βιβλίων, που ανάμεσά τους μετράς ικανότατο όγκο αρχαιοελληνικής γραμματείας και άπω-ανατολικής ποίησης!
Εκτός απο τόν κινεζικό πάπυρο με τα χαϊ κού στο στενό υπνοδωμάτιο, δύο είναι τά αντικείμενα που κεντρίζουν το ενδιαφέρον μου .
Ο Μπρέχτ εμπιστευόταν την τεχνολογία και πίστευε πώς η χρήση της μπορεί όχι μόνο να υπηρετήσει την τέχνη, αλλά και να συμβάλλει διαμεσολαβητικά τόσο στον εκδημοκρατισμό της πληροφορίας όσο και τής ίδιας τής τέχνης δημιουργώντας ενεργητικούς ακροατές . Χαρακτηριστικά έγραφε το 1932:
"Το ραδιόφωνο θα μπορούσε να είναι το καλύτερο μεσο για την εγκαθίδρυση μιάς δημόσιας επικοινωνίας, ένα τεράστιο δίκτυο απο καλωδιώσεις .
Δηλαδή αυτο θα μπορούσε να συμβεί αν ξέραμε πώς να δεχτούμε εξίσου όπως μεταδίδουμε , πώς να αφήσουμε τόν ακροατή να μιλήσει εξίσου όπως ακροάζεται , πώς να επικοινωνησουμε μαζί του αντι να τον απομονώνουμε . Στην βαση αυτή το ραδιόφωνο δεν θά ήταν ο παροχέας μιά επιχείρησης αλλά ο οργανισμός τών παροχέων ακροατών του"
Der Rundfunk als Kommunikationsapparat" in Bjitter des Hessischen Landestheaters Darmstadt, No. 16, July 1932]
Πέρα όμως απο τίς κοινωνικές του πεποιθήσεις γιά τό ραδιόφωνο, τό ίδιο το ραδιόφωνο-αντικείμενο, το μικρό εκείνο παλιό κουτάκι με τά κουμπιά στο υπνοδωμάτιο, ό Brecth φαίνεται να το αγαπούσε πολύ. Τόσο πολύ:
Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ:
Μικρό μου κουτί,
Bertold Brecht
11/27/2007
11/26/2007
"Ye gods, what havoc does ambition make among your works!"
Ο Edward Burtynsky η Jennifer Baichwl
και τα μηχανοποιημένα τοπία:
11/17/2007
Τι ψυχασθένεια! μουρμούρισε. Θα μας τρελάνει όλους αυτή η εναλλαγή, θ’ αρχίσουμε να λιποθυμάμε ομαδικά στους δρόμους σε λίγο με τις ομπρέλες και τα μάτια ανοιχτά.
Το μόνο που ξέρω είναι πώς δεν υπάρχει συμπαγής εικόνα, σκέφτηκε. Αλλάζουμε, αλλάζουμε διαρκώς. Διαφεύγουμε διαρκώς χορεύοντας μια μακριά μια κοντά απ’ τους εαυτούς μας και τους άλλους. Κι αυτό το σώμα ακόμα, η σάρκινη βεβαιότητα, μήτε κι αυτό μένει σταθερό. Πόσα εκατομμύρια κύτταρα πέθαναν μέσα μου σήμερα;
Ήταν σωστό που ο Κίμωνας έγραφε γράμματα λοιπόν! Δεν ήταν ότι προτιμούσε τις λέξεις, ήξερε μάλλον. Ε, ναι μάλλον ήξερε. Κάτι τέτοια πώς να τα πεις στο τηλέφωνο; τα μουρμουρίζεις κάτω απ τις μαρκίζες στον εαυτό σου, τα κάνεις γράμματα, πόστ, τραγούδια, κάτι, τίποτα.
Ουφ……πόσο ήθελε να τρέξει τελικά.……
Έτρεχε αργά στο δασάκι και κάτω απ τα πέλματά της έβγαζαν ήχους ασθενικούς λασπωμένα χώματα, βρεγμένα κουρελιάρικα φύλλα και μικρές πέτρες. Η ανάσα, δροσερή ακόμη, ανεβοκατέβαινε ρυθμικά από τη μύτη στο λάρυγγα , από κει στα τοιχώματα του στέρνου και πάλι πίσω μες απ' το μισάνοιχτο στόμα.
Πόσο χρονών αισθάνεσαι αλήθεια; είχε ρωτηθεί. Έτρεχε και δυσκολευόταν να γελάσει. Πόσο; Καθόλου! Μα δεν αισθανόταν πόσο. Δεν θυμόταν ποτέ να είχε νιώσει τον χρόνο ως πόσο. Ως πώς μονάχα τον ένιωθε τον χρόνο, ως πώς.
Μα και πώς να το εξηγήσει αυτό αλήθεια;
Οι ταυτότητες δεν είναι τελικά και τόσο άχρηστες. Σε βγάζουν από την δύσκολη θέση όταν χρειάζεται να προσδιορίσεις πράγματα. Αλλά δεν θυμόταν και να είχε ρωτηθεί συγκεκριμένα.
Είχε φτάσει στο τέλος του μονοπατιού. Η φόρμα είχε λασπωθεί ελαφρώς στα πλαϊνά κι ο ιδρώτας έτρεχε ζεστός στην ραχοκοκαλιά. Στάθηκε στο πεζούλι κι έσκυψε παίρνοντας βαθιές ανάσες. Μετά από μερικά λεπτά ανασηκώθηκε. Έστρεψε το κεφάλι ψηλά κι έγειρε το κορμί προς τα πίσω. Το ρολόι έδειχνε σαράντα τρία λεπτά....
τέλος πάντων, μουρμούρισε, χαμογελώντας ψηλά στον κακοχρωματισμένο ουρανό, σορτς δε φοράω … λονγκς όνλυ είμαι ο εφιάλτης κάθε αγοριού κι από ουίσκι πίνω λαγκαβούλιν…
11/12/2007
Η Δευτέρα μου σαν εκκρεμές.
Το πολύ και το λίγο σαν η μέσα μου ταλάντωση. Η χαρά του κι η κούρασή του.
Το παρόν κι όλα όσα δεν θα κατορθώσουν να χωρέσουν μέσα του.
Οι δουλειές και τά βιβλία με το ανοιχτό στόμα τους να χάσκει.
Ξανά οι μπήτ έξω από την πόρτα μου αυτή τη φορά λόγω θανάτου . Και λοιπόν;
Ανάμεσα ύπνου και ξύπνιου η μισοσυνειδητή μου Δευτέρα θέλει να σφυρίζει
αδιάκοπα:
11/07/2007
Ελέκτρες, Αντιγκόνες, δε κακομαθημένα οφ Σοφόκλες
Γοητευτικές πολύ όσο και αλλοιωτικες ( η λέξη τονίζεται κατ' επιλογή).
Μιά Αντιγόνη με αέρα πρόζας "εκόλ ντε φάμ" γι’ αρχή, μια υστερική Ηλέκτρα για τέλος κι η ατάκα αναδύθηκε φυσικά: «το τελετουργικό της καλοκαιρινής κατάβασης στο θέατρο της Επιδαύρου δεν θα το επαναλάβω στο μελλον» .
Κι έτσι θα γίνει μάλλον, του λόγου τηρηθησομένου, αφού πια ολίγον βλέπω, ολίγον αισθάνομαι, ολίγον ευχαριστούμαι κι είμαι ακόμα στο νωρίς ώστε ανωφελές στ’ ολίγον ν΄αρκούμαι.
Τί έγινε; Κασάτο κοντοχειμωνιάτικα; Όχι ακριβώς.
Πρόσφατα, είδα την κατά Στράους Ηλέκτρα. Η όλη προσέγγιση της γερμανικής όπερας σκηνογραφικά και σκηνοθετικά μου θύμισε και στις μικρότερες ακόμα λεπτομέρειες την κατα Στάιν επιδαυρική: Τ’ αρβυλακια, τα κουρέλια, η υστερικη κορη του Φρουντ που αδυνατει να υπάρξει μπρός στη ντίβα μαμά, το γκρίζο μεταλικό παλάτι του ολοκληρωτισμου, η μποτα του Αίγισθου, ο τζενταϊ Ορεστης, τα λιμπρετα....., τό όλο πράγμα αρκετό να μ’ εξσφενδονίσει με «το καλησπέρα» στον Αύγουστο, συμπληρώνοντάς μου, ετεροχρονισμένα, τά λόγια τών λόγων που έχασκαν μέσα μου κενοί στο διάστημα απο την θεατρική παράσταση μεχρι την προσφατη οπερετική .
Στην γερμανίδα Εlectra τής κρατικής όπερας της Βιέννης έκλεισε το παζλ της εικόνας με τα γκρίζα σύννεφα που σχημάτιζε μέσα μου την σκέψη :
Πώς οι «πρωτοπορίες», όπως κουβαλάμε τά τελευταία χρόνια τίς βορειοευρωπαικές ματιές στην τραγωδία είτε αυτοτελώς, είτε ως συμπράξεις, συχνά δεν είναι καθόλου πρωτοπορίες. Αλλά στην πραγματικότητα απλώς και μόνο η ανάγνωση του «δικού σου» από τον «άλλον», μια ανάγνωση μέσα απ' το φίλτρο των «δικών του παραμυθιών» των «δικών του τοπίων» και των «δικών του περιορισμών».
Αυτό δικαιώνει την άποψη που είχα διαβάσει –αλλά και διαπιστώσει-, για την αμηχανία έως ανυπαρξία του χορού στην κατα Σταϊν Ηλέκτρα, καθώς και τ’ οτι θύμιζε βιενέζικη οπερέτα.
Στην πραγματικότητα, θύμιζε όπερα και τώρα ξέρω πως θύμιζε την συγκεκριμένη του Στράους παρά οπερέτα. Κι όσο για τον χορό δεν θα λεγα τη λέξη αμηχανία, αλλά αδυναμία αναγνώρισης του σκοπού του. Κατανοητό, αφού παρόμοιες παραστάσεις της μετοχής της κοινότητας στο ατομικό δράμα δεν φέρει η γερμανοβαβαρική μοναρχική παράδοση.
Δεν αφορίζω την "άλλη" ανάγνωση στην τραγωδία, αντιθέτως μάλιστα την βρίσκω γόνιμη κι απαραίτητη -ως το βαθμό που δεν θέλουμε να φτιάξουμε μια τραγική πρόζα ας πούμε-, ούτε την θεωρώ «τοπικό» τοτέμ η εθνική υπόθεση, αυτό δα έλλειπε. Εξάλλου οι όντως πρωτοπορίες ως καινές είναι ουσιαστικό «δικές»,άχρονες και πολύγλωσσες.
Αναρωτιέμαι όμως γιατί θα πρέπει να λιγοστεύουμε –στο επιφανειακό - αυτο που διαθέτουμε για να μη το βαριόμαστε, ενώ αντιτο μόνο που αρκει καμμιά φορά είναι αντί ν' αποστρέφουμε το βλέμμα δανειζόμενοι κάποιο άλλο να τολμάμε να εμπλουτίζουμε το δικό μας "σκάβοντας στον ίδιο τόπο για τα υπόλοιπα" όπως λέει ο ποιητής.
Εκτός πιά κι έχουμε αλλάξει τόσο που έχουμε ανάγκη τις ματιές τών άλλων για να γνωριζόμαστε...
11/04/2007
Η «True Romance - αλληγορίες του έρωτα από την αναγέννηση ως το παρόν” εγκαινιάστηκε στην Βιέννη σαν το «οπωσδήποτε» εικαστικό γεγονός του φθινοπώρου μαζί με την «Viva la Muerte: Death in Hispanic Art» που επίσης παρουσιάζεται ως τον Φλεβάρη στο Kunsthalle της γειτονιάς των Μουσείων (Museumquartier).
H True Romance ως ιδέα εξαιρετική: μια διαδρομή με αφετηρία τους στίχους του Πετράρχη στην Laura, τέρμα το Valentine toDay’s πραγμοποιημένο kitsch και στόχο την διήγηση της αναπαράστασης του έρωτα στην Δύση από την αναγέννηση ως σήμερα.
Αποφασίζουμε με την ομπρέλα μου να μην την χάσουμε. Χάσαμε; Χμ..Η διαδρομή διασκεδαστική και συμπαθητική ο στόχος όμως ήταν truly κάπου αλλού. Σαν να πήρα μαζι με το εισιτήριο της έκθεσης το εισητήριο για εσφαλμένο δρομολόγιο του τραμ έτσι που αντί στο κέντρο βρέθηκα σε ομορφούτσικο άσχετο προάστιο χωρίς καφενείο.
Κάποιος σίγουρα παρέλειψε να συμβουλευτεί μερικές κατηγορίες ειδικών που όντως ήξεραν για το ρεξόνα.... ιδίως σχετικά με τά συμφραζόμενα γύρω απο τό θέμα τών τελευταίων δεκαετιών.
Στα απαίδευτα μάτια της ομπρέλας μου -ντρέπομαι που είναι τόσο απαίδευτη-, άρεσαν περισσότερο οι, γεμάτοι στίχους του Πετράρχη, τοίχοι κι οι υπάλληλοι με τα χαριτωμένα μπλουζάκια που έγραφαν: «smile to someone you don’t know in the street» η κάπως έτσι, παρά η ως «πλίνθοι κέραμοι....» συνύπαρξη Durer μέ ζαμπονοτυρόπιττα .
Το χειρότερο ; Η ομπρέλα μου παρέμεινε αμετανόητη στίς προτιμήσεις της -τι να πεις...!
11/02/2007
Διαβάζοντας τον Δ.
Ο Δ. μέ κυοφορεί μές σε σελίδες .
Σαν θηλυκό έμβρυο στα σπλάχνα του, κολυμπάω ανάποδα μεταξύ επιθέτων και κατηγορηματικών προσδιορισμών.
Δεν θα γεννηθώ απ’ το κεφάλι του. Έχω κοτσίδες, φοράω τσόκαρα κι ο υγρός αέρας θά κάψει τ’ ασχημάτιστα πνευμόνια μου.
Διαβάζοντας τον Δ. που δεν είναι μυθιστόρημα.
Ένα βροχερό απόγευμα Παρασκευής στο νότο που δεν είναι χειμώνας .
Ακούγοντας Τσέσνατ που δεν είναι Ντύλαν
10/31/2007

Αντικρίζοντας δυο διαφορετικά γυμνά αυτοπορτραίτα του, της πρώτης περιόδου, του στο Leopold museum, ο αυθόρμητος συνειρμός με παραπέμπει περισσότερο στον Κάφκα παρά στον Ρεμπώ –κι ίσως όχι άστοχα μιάς κι η μητέρα του ήταν βοημή κι ο ίδιος έμεινε κάμποσο στο Κρούμλοβ-.
Ο φτωχός νεαρός απο το Tulln ως τα 20 του, δεν μετασχηματίζει απλώς το ζωγραφικό του στυλ σε, κατ' απαίτηση της εποχής του, μοντερνιστική ακρότητα, αλλά κυριολεκτικά μεταμορφώνεται και μεταμορφώνει την τέχνη του σε σάρκα , σφραγίζοντας κάθε ένα έργο του με μια πρωτοφανή, υπερχειλίζουσα και θριαμβική σεξουαλικότητα.
Στην τέχνη ο ερωτισμός κι η αναπαράστασή του πάντα συνυπήρχαν κι απ' το αρχείο κάθε καλλιτέχνη σπάνια λείπει μιά σειρά με τά «ερωτικά» του, όμως ο Schiele είναι εκείνος που τολμά να μετατρέψει τον ερωτισμό του σε μόνιμο μοτίβο της τέχνης του.

Βλέποντας πρώτη φορά τόσα πολλά έργα του απο κοντά , σχηματίζεται μέσα μου μιά ζωηρή εντύπωση:
πως ο Schiele θα πρέπει να ζωγράφιζε σαν η ίδια του η ζωή να εξαρτιόταν ακριβώς από την έκφραση, οχι απλώς του ερωτισμού των σωμάτων, αλλά της σεξουαλικότητάς τους.
πώς θά πρέπει να ζωγράφιζε σαν αυτη ακριβώς η έκφραση, νά μην αποτελούσε μονάχα το κίνητρο της τέχνης του, αλλά το υπαρξιακό του μανιφέστο, καλλιτεχνική του αλήθεια και σταθερή του προσωπική αγωνία.

Εργα του Egon Schiele μαζι με του δάσκαλού του klimt και του Oscar Kokoschka εκτιθενται και στην Αθηνα στό μέγαρο μουσικής απο τις 23 Οκτωβρίου.
10/29/2007
V ΄07η αλλιώς :
Η Όλυφ δεν έχει κανέναν νά πάνε σινεμά. Γι’αυτό πάει με τόν Μάρκες στην Βιεννάλε.
-Ακατάλληλη γιά όλους είπε. Πάει περίπου ένας χρόνος που οι ταινίες είναι ακατάλληλες γιά όλους. Κατέβασε την κουνουπιέρα και μουρμούρισε: Ο κόσμος είναι διεφθαρμένος» . Αλλά ό συνταγματάρχης δεν έκανε κανένα σχόλιο."
Απ/μα από: «Ο συνταγματάρχης δεν έχει κανέναν νά του γράψει», Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες μετ. Κλαίρη Σωτηριάδου.
Με κάτι τέτοιες ιστορίες έφτασα ώς την Βιέννη.
Η Κυριακή αποδείχτηκε η ιδανική μέρα για κινηματογράφο παρά τόν λιγοστό χρόνο. Είχε βάλει να βρέχει απ’ τό χάραμα με ΄κείνη εκεί την γκριζόμαυρη βορειοευρωπαική βροχή («σαχλαμάρες», χμουρίζει ο Μάρκες στον πάτο τής τσάντας μου, «η βροχη είναι βροχή απ’όπου κι άν την βλέπεις»).
Εχω να διαλέξω. Στο Κινστλερχάους προβάλλουν τό «Ημερολόγιο ενός ελεγκτή» του Zhanabek Zhetiruov (α’ βραβειο φεστιβάλ Τορίνο 07)
Ομως, η αγαπημένη παππουδίστικη ομπρέλα με την ξύλινη λαβή και το μονόγραμμα με πάει ίσια στην Γιοχάνεσγκάσε και κάνει πολύ καλά. Γιατί εκεί, σ’ έναν απο τους ομορφότερους κινηματογράφους που ξέρω, το Μετρό-Κίνο προβάλλεται η νικήτρια ταινία του Λοκάρνο 07 τό AI NO YOKAN του Kobayashi Masahiro («Αίσθηση αγάπης» έχει μεταφραστεί στά καθ’υμάς «Τhe rebirth» το μεταφράζουν οι αυστριακοί).
Ενα έγκλημα μεταξύ ανηλίκων μαθητριών, η κατάρρευση της ισορροπίας του γονιού, η συνθλιβή μέσα στην μνησικακία, η συγχώρεση;
«Δεν μπορώ πιά να ζήσω χωρίς εσένα, αλλά δεν έχω την ικανότητα να ζήσω με σένα».
Η ταινία καθηλώνει με πολύ απλά μέσα. Η κάμερα κινείται μέ τον τρόπο που κοιτάζουν οι ήρωές της, ώσπου γίνεται βλέμμα.
Ο Κομπαγιάσι διαβάζει Ντοστογιέφσκι και γράφει μουσική. Είναι μαζι μας στην αίθουσα και μέσα στο τζίν και το κόκκινο αδιάβροχό του μοιάζει μεταμφιεσμένος! Παρακολουθω την συζήτηση που ακολουθεί στά γερμανικά και τα ιαπωνικά, που δεν μιλώ, μόνο και μόνο για νά χαζέψω την ησυχία και την σεμνότητα στους τρόπους του Κομπαγιάσι. Απο την χαρά μου θέλω να τον φιλήσω...
Μια ταινία «γιά άντρες με ευαίσθητη καρδιά και άρρωστο συκώτι» που θα μπορούσε να συγκινήσει και την καρδιά του κοινού και το συκώτι του....Τουλάχιστον μάς αποζημίωσε η μουσική που ήταν θαυμάσια...
Εδώ το όμορφο τρέϊλερ και τό τραγούδι το τίτλων:
Τί συνέβη όμως ανάμεσα σε δυό ταινίες και 12 ώρες;
10/16/2007
και μιας ηλικίας.
Η εγγύτητα που σου χαρίζει η απόσταση.
Ο χώρος ανάμεσα σε δυο χειρονομίες και μια σιωπή.
Οι γεμάτες παλάμες που δεν έχεις .
Διαβάζοντας , ενδιάμεσα, Αρσένι Ταρκόφσκι:

".........Βαδίζαμε στ' άγνωστο αντάμα.
Μπροστά μας αντικατοπτρισμοί θαρρείς ,
Πόλεις χτισμένες ως εκ θαύματος,
Άγρια μέντα έγερνε κάτω απ' τα πόδια μας,
Πουλιά ταξίδευαν στο δρόμο μας,
Τινάζονταν τα ψάρια πάνω απ' τό νερό,
και μπρος στα μάτια μας ξετυλιγόταν ο ουρανός....
Όταν η μοίρα μας πήρε το κατόπι,
Παράφρονας με το ξυράφι στο χέρι."
Αποδοση Χρήστος Κουλτούκης, Άρτα 2007
10/14/2007
9/23/2007
Βάϊ Βάϊ βαρέθηκα!
διακόσια χρόνια ύστερα, μετά τον Weberούλη
τον ομιλούντα Βeni μας με ύφος πατερούλη.
Για την βαθιά συντήρηση που γύρω μας απλώνει
και σαν καινός μεσαίωνας πέφτει και μας πλακώνει,
πώς να μιλώ πως ν ακουστείς με τέτοιου είδους χούι ;
ακόμα κι η αγάπη μας κάνει πώς δεν ακούει .
Μα εγώ θα σου το πώ με vielle a roue
στην Παναγιά τη Σουραυλού
πώς το λουλούδι του γκρεμού
χώμα είναι και ρίζα του τρελλού.
9/15/2007
Για κάποιους, οι εκλογές είναι ακόμη η γιορτή τής κοινότητας που συμπυκνώνει τόν εαυτό της δηλώνοντάς τον. Για κάποιους άλλους, είναι η άσκηση ενός θεμελιακού ατομικού δικαιώματος. Για πολλούς πάλι, μιά άσκοπη παράτα δίχως νόημα και ουσία .
Παρόντες κι απόντες, ερημίτες η κοσμικοι, όλοι μετέχουν στόν χώρο και τό χρόνο μαζί ή σινάμα μεταξύ τους, όντας ταυτόχρονα κι αναπόφευκτα σχετιζόμενες πολλαπλότητες καθένας.
9/07/2007
Σε μιά μου μπούκλα ν' αποθέσεις, απαλά, μιας ηλικίας παιδικής
τον κάματο.
Εγώ που ν' αγαπώ δεν ξέρω, θα σε βαστάξω τόνους .
Ζυμάρι, στων χειλιών την κορυφογραμμή η αφή μου.
Κι όπως γλυκά θά σε φιλώ,
θ’ αφήσω να κυλήσεις.
9/01/2007

Γυρίζω σπίτι και βρίσκω στάχτες. Στάχτες παντού . Χωμένες ως τό κοίλο του λουτήρα. Σαν μάτια που ξεχνούν ν’ αγαπούν. Η στάχτη, είπε, είναι αυτό πού απομένει απ’ ότι άλλοτε έλαμπε ζωντανό και χυμώδες . Πώς ήρθαν; Πόσο μακριά ταξιδεύει ο άνεμος; Τι μπορεί νά κάνει κανείς την στάχτη; Τι να ξεπλύνει μ αυτή;
Δε πάω να πενθήσω με τά μαύρα . Εχω πιει τη θάλασσα. Ακόμα και στα νεκροταφεία φυτεύουν. Τί να κάνω πιά στίς πλατείες ; Μαυρίσαν οι φωνές . Σαν καρακάξες κρεμούν τ’ αχρηστεμένα τους φτερά έξω απ' τα δημόσια τσιμέντα. Σαν κουρούνες μαζεύουν γυαλιστερά πετραδάκια ξεγελώντας την πείνα.
Δε πάω να πενθήσω με τά μαύρα Εχω πιει τη θάλασσα . Εχω βουτήξει τα πόδια στο σταφύλι. Εχω μεθύσει στό κλάμμα. Δεν πάω να μαυροφορέσω στις πλατείες. Θα φορέσω τ’ άσπρα. Και θά μαζέψω τίς στάχτες. Προσεχτικά. Σ’ αγγείο γεωμετρικό. Και πλάι του μυρωδικά : δίκταμο, αλιφασκιά, βάλσαμο και θυμάρι, Και πανω του φωτογραφίες που χαμογελούν χωριά . Εικονοστάσι τέτοιο κι αφιερωμα στον «πρό αιώνων» τόπο.


