olyf

2011-06-27T18:46:00.000-07:00

Denise Levertov

(October 24, 1923 – December 20, 1997)

British-born American poet.

Οι μουγγοί

(μετάφραση : Αθανασία Δανελάτου)

Κείνα τα μουγκρητά που οι άντρες συνηθίζουν

γυναίκα σαν διαβαίνει από το δρόμο

η τα υπόγεια σκαλοπάτια του μετρό

για να της πουν πως είναι θηλυκό

κι η σάρκα τους το ξέρει,

μη κάποια μελωδία τάχα να ‘ναι,

ένα τραγούδι άσχημο πολύ, από πουλί

τραγουδισμένο με το γλωσσίδι του σχισμένο

και που για μουσική περνιέται;

Η μήπως αγκομαχητό πνιχτό

κωφάλαλων που παγιδεύτηκαν σέ κτίσμα

που αργογεμίζει με καπνό;

Μπορεί και να ‘ναι και τα δυό.

Τέτοιοι συνήθως άντρες

μοιάζει στο βογγητό την ικανότητά τους να εξαντλούν,

κι όμως, στην ίδια ενάντια, η γυναίκα ,

σαν δώρο το μετρά :

αν ήταν άχαρη εντελώς

στα σιωπηλά θα προσπερνούσαν :

άρα δεν είν’ για να της πουν

πως μια ζεστή είναι τρύπα μόνο. Ένας αχός

είναι σε γλώσσα του καημού, διόλο

πρωτόγονος, όχι μια γλώσσα βιβλική,

μια γλώσσα λαβωμένη, από γεράματα

βαθιά, ξεθωριασμένη. Θέλει

μ’ αηδία, το δώρο να πετάξει μακριά ,

μα δεν μπορεί,

στ’ αυτιά της κουδουνίζει σταθερά,

αλλάζει το ρυθμό στο βάδισμά της,

ξέφτια από αφίσες το αντηχούν

σ’ υπόγειες στοές,

τρέμει και τρίζει καθώς το τρένο μπαίνει.

Σφίγγει ο σφυγμός της

και ταχύτητα ανεβάζει,

η αμαξοστοιχία επιβραδύνει

προσαράζει μα το μυαλό της

συνεχίζει , μεταφράζει:

«Ζωή με την ζωή η ζωή κυλάει

δίχως την ποίηση,

χωρίς ευπρέπεια,

χωρίς αγάπη».

2010-12-28T02:19:00.000-08:00

2010-10-16T07:35:00.001-07:00

Τίποτα στον κόσμο

Τίποτα στον κόσμο
Δεν μού έδωσε τόση χαρά
Όσο οι παιδικές ονειροφαντασίες
Που βουίζουν στην μνήμη μου.

Και πάλι στ'αυτιά μου αντιλαλεί
Του κόσμου ο θόρυβος ,
μα εγώ ακούω μόνο,
Σαν θρόϊσμα απαλό, σάν βήμα ανάλαφρο,
Τη φωνή της σιωπής μου.

Άνοιξα και μπήκα στο γυάλινο σπίτι
Με μιά λευκή πεταλούδα στο χέρι,
Μιλώντας μιά γλώσσα ακατανόητη,
Ακατάληπτη και γιά μενα τόν ίδιο.

Πάνω στο χιόνι κάθεται τώρα η πεταλούδα,
Βασανίζει τη φτωχή μου μνήμη,
Και τα λόγια χάθηκαν, τίποτα δεν θυμάμαι ,
Mόνο ένας απόηχος μένει στ' άυτιά μου.

Αρσένι Ταρκόφσκι (απο τη συλλογή απο τά νιάτα στα γηρατειά)

2010-08-26T01:49:00.000-07:00

J’ai besoin de reconstituer l’histoire de notre amour pour en saisir tout le sens.

C’est elle qui nous a permis de devenir qui nous sommes, l’un par l’autre et l’un

pour l’autre. Je t’écris pour comprendre ce que j’ai vécu, ce que nous avons vécu

ensemble. […]

Lettre à D d’André Gorz est paru chez Galilée en 2006.

2010-07-31T05:11:00.001-07:00

ένα πανέμορφο ποιήμα του ποιητή Ανέστη Μελιδώνη που διάβασα σήμερα και αναρτώ για τις μέρες που ακολουθούν..

Ενατένιση

Πως να σ' αγγίξω;
Έχεις σύμμαχο τον ουρανό.
Πως να σ' ονομάσω;
Σ' ερωτεύτηκαν τόσες λέξεις.
Πως ν' αντέξω να μη σ' έχω
γυμνή;
Καλωσόρισες το καλοκαίρι
με κάθε σου κίνηση.

2010-07-11T13:39:00.000-07:00

I ..... want 2ffffuck you

excellent performance by shasha

2010-05-28T10:50:00.000-07:00

Ακόμα κι αν η αγάπη ηταν μιά παγίδα
I would still love you through the roof and underground

When there's a trap set up for you
In every corner of this town
And so you learn the only way to go is underground
When there's a trap set up for you
In every corner of your room
And so you learn the only way to go is through the roof

Ooohoohoooh through the roof, underground

And as we're crossing border after border
We realize that difference is none
It's underdogs who, and if you want it
You always have to make your own fun

And as the upperdog leisurely sighing
The local cultures are dying and dying
The programmed robots are buying and buying
And a psycho load of freaks they are still trying trying

Ooohoohoooh through the roof, underground

[ Find more Lyrics on http://mp3lyrics.org/YHH ]
And as the boy scouts learn to read between the lines
The silver rabbits hop between their fathers' lies
And boy scouts ask "Where? Where do they go?"
They go to the country that they only know

Just like their meanings they lay between the lines
Between the borders their real countries hide
The strategigo's saw their advertise
Their strategy of being is one of in-your-face disguise

Ooohoohoooh through the roof, underground!

And when their own walls they will a-crumble,
And all the systems will be discumbumbled,
Around the stump of bigotry, our own

[Russian] .

Ooohoohoooh through the roof, underground
Ooohoohoooh through the roof, and underground
Ooohoohoooh through the roof, underground
Ooohoohoooh through the roof! Underground!

[Russian]

Through the roof! And underground!
Through the roof! Underground!

2010-05-22T10:20:00.000-07:00

ότι έκανα στον εαυτό μου έκανα και σε σένα ..τι απόγινε το ποδοπατημένο ρόδο ?

Long way going to
Get my medicine
Sky's the autumn grey of a lonely wren

Piano from a window played
Gone tomorrow, gone yesterday

I found it in the street
At first I did not see
Lying at my feet
A trampled rose

Passing the hat in church
It never stops going around

You never pay just once
To get the job done

What I done to me,
I done to you
What happened to the trampled rose?

In the muddy street
With the fireworks and leaves

A blind man with a cup I asked
Would he sing 'Kisses Sweeter Than Wine'

I know that rose,
Like I know my name
The one I gave my love,
It was the same
Now I find it in the street,
A trampled rose

2010-05-15T02:08:00.000-07:00

δεν υπάρχει ευτοιχισμένη αγάπη

2010-05-08T13:19:00.000-07:00

όταν εκπνέεις τις λέξεις σου -κι είναι σάν να τίς ακούς γιά πρωτη φορά-, στ αυτιά μου αεράκι ψυθιρίζει .
Τότε, σε σκέφτομαι, μικρό αγόρι, να τρέχεις πλάι στη θάλασσα, να σκοντάφτεις, να κοκκινίζεις και ν ανακαλύπτεις τίς πρωτες σου πληγες.
Αυτες που θα χαράξουν τίς διαδρομές που σε φέρνουν στον άντρα που είσαι.
Ετσι κάπως έρχεσαι μέσα μου σάν μνημη :
αεράκι-φωνη απο παλιά-παλιά ιστορία που τις λεπτές σου μπουκλες πάλλει
..........σα κύμα της θάλασσας που είσαι μέσα μου. Σα μνήμη που δεν έζησα.

La marée, je l'ai dans le cœur
Qui me remonte comme un signe
Je meurs de ma petite sœur, de mon enfance et de mon cygne
Un bateau, ça dépend comment
On l'arrime au port de justesse
Il pleure de mon firmament
Des années lumières et j'en laisse
Je suis le fantôme jersey
Celui qui vient les soirs de frime
Te lancer la brume en baiser
Et te ramasser dans ses rimes
Comme le trémail de juillet
Où luisait le loup solitaire
Celui que je voyais briller
Aux doigts de sable de la terre

Rappelle-toi ce chien de mer
Que nous libérions sur parole
Et qui gueule dans le désert
Des goémons de nécropole
Je suis sûr que la vie est là
Avec ses poumons de flanelle
Quand il pleure de ces temps là
Le froid tout gris qui nous appelle
Je me souviens des soirs là-bas
Et des sprints gagnés sur l'écume
Cette bave des chevaux ras
Au raz des rocs qui se consument
Ö l'ange des plaisirs perdus
Ö rumeurs d'une autre habitude
Mes désirs dès lors ne sont plus
Qu'un chagrin de ma solitude

Et le diable des soirs conquis
Avec ses pâleurs de rescousse
Et le squale des paradis
Dans le milieu mouillé de mousse
[ Find more Lyrics on http://mp3lyrics.org/q4vY ]
Reviens fille verte des fjords
Reviens violon des violonades
Dans le port fanfarent les cors
Pour le retour des camarades
Ö parfum rare des salants
Dans le poivre feu des gerçures
Quand j'allais, géométrisant,
Mon âme au creux de ta blessure
Dans le désordre de ton cul
Poissé dans des draps d'aube fine
Je voyais un vitrail de plus,
Et toi fille verte, mon spleen

Les coquillages figurant
Sous les sunlights cassés liquides
Jouent de la castagnette tans
Qu'on dirait l'Espagne livide
Dieux de granits, ayez pitié
De leur vocation de parure
Quand le couteau vient s'immiscer
Dans leur castagnette figure
Et je voyais ce qu'on pressent
Quand on pressent l'entrevoyure
Entre les persiennes du sang
Et que les globules figurent
Une mathématique bleue,
Sur cette mer jamais étale
D'où me remonte peu à peu
Cette mémoire des étoiles

Cette rumeur qui vient de là
Sous l'arc copain où je m'aveugle
Ces mains qui me font du fla-fla
Ces mains ruminantes qui meuglent
Cette rumeur me suit longtemps
Comme un mendiant sous l'anathème
Comme l'ombre qui perd son temps
À dessiner mon théorème
Et sous mon maquillage roux
S'en vient battre comme une porte
Cette rumeur qui va debout
Dans la rue, aux musiques mortes
C'est fini, la mer, c'est fini
Sur la plage, le sable bêle
Comme des moutons d'infini...
Quand la mer bergère m'appelle

2010-04-17T03:30:00.000-07:00

τι καίει τα περασμένα;
η λησμονιά ή η ανάμνηση;

2010-04-01T01:36:00.000-07:00

μέρες παθών

¨οι άνεργοι άτλαντες
διάτορα βογγούν
με στοναχάς, με θρήνους"

2010-03-08T10:02:00.000-08:00

ADAM'S COMPLAINT

Some people,
no matter what you give them,
still want the moon.

The bread,
the salt,
white meat and dark,
still hungry.

The marriage bed
and the cradle,
still empty arms.

You give them land,
their own earth under their feet,
still they take to the roads

And water: dig them the deepest well,
still it’s not deep enough
to drink the moon from.

DENIS LEVERTOV (1923-1997)

2010-03-04T02:20:00.000-08:00

2010-02-23T11:03:00.000-08:00

Aλήθεια είναι ένα μωρό που μαθαίνει; ένας ενήλικας που απορεί ;

Τι σου χαρίζω όταν σου χαρίζω;

Τι σου χαρίζω όταν σου χαρίζω; Σου χαρίζω μια προσδοκία ; μια νοσταλγία ; ένα τραύμα; Ένα κομμάτι κρέας; Ένα τμήμα από την χθεσινή μου σάρκα;

Πότε χαρίζω μιαν αλήθεια; Και που τι βρίσκω; Και τι χρώμα, άρωμα, γεύση και αφή έχει;

Πώς ξέρω ότι είναι αληθινή μου; Πονάει; Κάνει φαγούρα; Ανατριχιάζει; Κόβεται; Φουσκώνει; Έχει δάκρυα; Σάλια; Μουδιάζει; Ματώνει; Νυστάζει; Καίει; Κλαίει;

Αν και δεν καπνίζω πιά, θα έβρισκα υπέροχη την προσφορά μιας κασετίνας με αρωματικό καπνό η πούρα. Σαν κάποιος να μου χαρίζει την νοσταλγία μιας απόλαυσης που όμως δεν θυμάμαι.

Η και σαν κάποιος να χάριζε μια μνήμη που δεν έχει κανένα μάρτυρα στην αλήθεια της. Και που τελικά μπορεί να μην είναι καν αλήθεια …

Κι αυτό μπορεί να είναι αλήθεια. Μπορεί και ψέμα. Σαν στίχος τραγουδιού που είναι μόνο του μια αλήθεια η ψέμα....or ..... just a sad old feeling........

2010-02-19T14:57:00.000-08:00

Εσυ με ποιό τρόπο έρχεσαι ;

Ήρθες και πάλι σάν υποτροπή
παλιάς αρρώστιας που δέν θεραπεύτηκε
με ρίγος βασανιστικό
με παραμιλητό και με παραισθήσεις
μ' έπιπλοκές και με την επιδείνωση
που φέρνει ο χρόνος σε παλιά πληγή
ήρθες ξανά με πυρετό
μ ενοραση και με ψευδαισθήσεις
με τόν καημό και με την λύτρωση.

Αμαλία Τσακνιά, Υποτροπή , συλλογή Αφύλακτη Διάβαση 1978

2010-02-10T13:50:00.000-08:00

γίνεται η καρδιά να μιλάει την γλώσσα μιάς πατρίδας που δεν εχει ποτέ επισκεφτεί;

2010-02-02T14:50:00.000-08:00

μια κουπα espresso δάκρυα

2010-01-30T09:41:00.000-08:00

Σ'αυτο το αλφάβητο θα στο λεγα ..................

2010-01-27T13:33:00.000-08:00

επιστρεφει βράδυ. βαριέται αλλα κλειδώνει το διαμέρισμα . κλειδωνει την μοναξιά να μη φυγει .
κι ο διπλανος. κλειδωνει την αλλη μοναξιά. να μην φυγει. έτσι μαζευονται πολλές. πολλές μοναξιές. διαφορετικες. πολλά διαμερίσματα. πολλες κατοικίες. πολυκατοικίες. πολυμοναξίες. πολλες κλειδωμενες μοναξιές . σαν ανήλικα που λείπουν οι γονείς και τα κλειδώνουν να προστατευθουν απο τον κόσμο. σαν να πρέπει να μείνουν εκεί για πάντα. αμολυντες. αναλλοίωτες. άφθαρτες. σαν ειδωλο πρωινό στη λίμνη. σαν λίμνη .
σαν μόνες ανάξιες του πολυ, αξίες, μοναξίες.

2010-01-14T23:40:00.000-08:00

Se poio alfavito na erwteftw reee???

Kαι με ποιά προφορά να σου πώ σ' αγαπάω;

2010-01-14T13:10:00.000-08:00

Το έλαβα σήμερα.
Ήταν ενημερωτικό μέϊλ για μια εκδήλωση . Μου το έστελνε ερευνητικό εργαστήριο ελληνικού πανεπιστημιακού ιδρύματος και ηταν γραμμένο σε.... άπταιστα greeklish !

Στην παρακλησή μου (τι να πείς.....) τα μηνύματα που ειναι γραμμενα στην ελληνική γλώσσα, να γράφονται με ελληνικο αλφάβητο έλαβα την απάντηση ότι έτσι τους το έστειλαν και έτσι το προώθησαν κι ότι στο μέλλον θα μου στέλνουν και το μεϊλ του αποστολέα να κάνω εκεί τα παραπονά μου !!!!

Μένω κάγκελο ! δεν ειναι δυνατόν να διαβάζω σωστα ...

Το : "τα παραπονά σου στό Δήμαρχο" για την χρήση greeklish να την καταλάβω αν πρόκειται για μήνυμα που μου έστειλε ο φίλος μου ο Βαγγελάκης και η φιλενάδα μου η Αννούλα, αλλά το να σου γράφει ενα πανεπιστημιακό εργαστήρι του τόπου σου, εν ολίγοις, πως : "οτι μου στέλνουν, όπως μου το στέλνουν, το προωθω όπως λάχει, χωρίς κρίση η συζήτηση", σε αφήνει ολίγον παγωτό ...

Τι μ έπιασε κι εμένα το κοινωνικό ενδιαφέρον;
Να σου και στέλνω η βλάξ νέο μέϊλ για να διευκρινήσω το ακατανόητο :
"δηλ. αν σας στείλω ένα ελληνόγλωσσο μήνυμα σε λατινικό, αραβικό η κινέζικο αλφάβητο θα το προωθήσετε και δεν θα μου ζητήσετε να το γράψω σε υπαρκτή γλώσσα ; Σας παρακαλώ πέστε μου ποιά ειναι η θέση του ιδρύματος στο θέμα"

Και μου απάντησε το ίδρυμα. Μάλιστα . Τι?
"ελπιζω να μην ξαναλάβετε μηνύματα που σας ενοχλούν" !!!!
Το επιστημονικό εργαστήρι ελπίζει .... !
Αυτή ειναι η επίσημη θέση του ερευνητικου εργαστηρίου ελληνικού πανεπιστημίου σχετικά με το αν προωθεί ή όχι μηνύματα στα greeklish: Ελπίζω να μην ενοχλείστε!

Μπα κάτι λάθος κατάλαβαν ...να επιμεινω;
Τι θέλω κι επιμένω κι εγω ; Λες να φταίει που μεγάλωσα με Γκάτσο, Σεφέρη κι Ελύτη ; (ε;)
Ευχαριστω λοιπον και διευκρινίζω περαιτέρω το ερωτημα κάνοντάς το λιανό :
"ποιά είναι η θέση του εργαστηρίου θετική/αρνητική/ αδιάφορη σε μια πιθανή πολιτική λατινοποίησης της ελληνικης γραπτής γλώσσας ; "

(άν δεν μου απαντήσουν μήπως να διαβάσω το ζωόδιο μου και μετά ξεματιαστώ ; )

Και τελικά είναι υποθεση των ιδρυμάτων κάποια ζητήματα που αφορούν τους τόπους της κοινής ζωής κι επικοινωνίας, η μήπως υπόθεση όλων μας;

Και τελικά το κοινωνικό ενδιαφέρον οφείλει να είναι ζωντανό και να μιλά ,η μήπως το να απαιτείς την στοιχειώδη υπευθυνότητα απο τον συνομιλητή σου απο τον επιστήμονα θεωρείται πλεον απλως αντιδραστική διαταρραχη; κι αν ναι , τι ειδους διαταρραχη ειναι η κοινωνική απάθεια;

Πάλι καλά που βρήκα και τούτο το κείμενο (με αφορμή βεβαια το αλλο μεγάλο θέμα τών τόνων),κι ήρθα λίγο στην θέση μου, γιατι μαύρη μέρα έβγαλα σήμερα πάλι με τους επιστήμονες του ιδρύματος ...αμάν πιά...

"Ποτὲ ἴσως μέσα στὴν ἱστορικὴ τῆς διαδρομὴ καὶ ὅταν ἀκόμη συμπιεζόταν ἀπὸ τὶς πιὸ ἀντίξοες συνθῆκες, ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα ὡς ἰδιαίτερη ὀντότητα δὲν διέτρεξε τοὺς κινδύνους ποὺ διατρέχει σήμερα, διότι ποτὲ ἄλλοτε οἱ ἐνσυνείδητες παρεμβάσεις καὶ τα μέσα μαζικῆς ἐπικοινωνίας δὲν ἦταν σὲ θέση νὰ τὴν ἐπηρεάσουν τόσο δυσμενῶς, ἀκόμη καὶ νὰ τὴν ἀποδυναμώσουν. Σήμερα, ἐκτὸς τῶν ἄλλων, ἕνας ξεπερασμένος γλωσσαμυντορισμός, ἐν ὀνόματι μιᾶς τεχνητῆς Δημοτικῆς, μᾶς θυμίζει ὅλο καὶ περισσότερο τοὺς καθαρευουσιάνους γλωσσαμύντορες τοῦ παρελθόντος. Ἐπιθυμοῦμε νὰ τὸ διακηρύξουμε καθαρὰ: Γιὰ μᾶς δὲν ὑπάρχει τὸ δίλημμα, δημοτικὴ-καθαρεύουσα, ὑπάρχει ἡ ἑνιαία ἑλληνικὴ γλώσσα, πολυδιάστατη στὴν σύγχρονή της ἀνάπτυξη, τὸ πιὸ πολύτιμο ἀγαθὸ τοῦ λαοῦ μας, τὸ πιὸ ἀξιόλογο προϊὸν ἐξαγωγῆς τοῦ τόπου μας στὸν διεθνῆ χῶρο. Καὶ ἐδῶ ἀκριβῶς ἐπισημαίνουμε τοὺς κινδύνους μιᾶς ἀποκοπῆς ἀπὸ τὶς ρίζες τῆς γλώσσας μας, τὸν ἀρχαῖο ἑλληνικὸ λόγο καὶ τὴν λόγια παράδοση, ποὺ μαζὶ μὲ τὴν δημώδη γλωσσικὴ κληρονομιά μας συνθέτουν μιὰν ἀδιάκοπη γλωσσικὴ συνέχεια καὶ πλοῦτο τεσσάρων χιλιάδων ἐτῶν."

Ὑπογραφὲς

Ὀδυσσέας Ἐλύτης, Γεώργιος Μπαμπινιώτης, Ἀριστοτέλης Νικολαϊδης, Γιάννης Ντεγιάννης, Ἀριστόξενος Σκιαδᾶς, Ν. Χατζηκυριάκος-Γκίκας, Γιῶργος Χειμωνᾶς.

απο την διακύρηξη του Ελληνικου γλωσσικού ομίλου (3/1982)

2009-12-15T00:17:00.000-08:00

Διαβάζω το " Διακοπές στην πραγματικότητα " .
Αναρωτιέμαι άλλη μια, πώς γράφεται το ποιήμα;
ποιητική αλήθεια και ποιητική ιστορία που συναντώνται;

Βρίσκω τίς μέρες μου να διέρχονται πάνω στίς ράγες μιας φράσης του Τhas (15.11.09)
" Μου είναι σαφές με κάθε τρόπο: δεν ξέρουμε πώς να κόψουμε δρόμο προς τον άλλον."
κι έτσι... κόβουμε λάσπη... Μόλις στεγνώσει μικρά κτίρια εξορθολογισμένης πραγματικότητας έχουν πάρει τήν μορφή διαμερισμάτων. Θα ενοικίσουμε όμορφα πάνω στά θεμέλια τών φόβων μας.........

Θελω να θυμηθώ λέξεις στα ρωσσικά . Τις γιορτές θα μου φτιάξω μιά Πάβλοβα σε κυριλλική μαγειρική. Φραουλες μόνο δεν εχω.

Θά θελα κάποιος να μου πεί σ' αγαπώ χωρίς μιλιά... χωρίς ν αρθρώσει λέξη.....
Τό βλεπω γραμμένο.......
....Το έχω ακούσει ήδη ...
ξεθεμέλιωμα ένα πράγμα...

2009-11-30T11:15:00.000-08:00

leaving fall

2009-10-24T03:20:00.000-07:00

Με βρήκε το fall, in love.
Υστερα απο χρόνιες αποδράσεις και τεχνάσματα σκάρτα και σκουριασμένα .
Πάλι καλά που δεν κακοφόρμισε η ψυχή μου κι ετσι δεν χρειάστηκε ακροτηριασμούς.
Η μήπως πάλι δεν θυμάμαι;
Απλά in love. Όπως έρωτας.
Στρογγυλός, ατόφιος και πανσέληνος.
Τέτοιος που δεν χρειάζεται αδυνατότητες για να υπάρξει μήτε δυνατότητες για να εκδηλωθεί , ουτε και καθρέφτες να λαμπυρίσει το αρνητικό του εαυτού του.
Ανθρώπινος δηλάδη . Απ' αυτους που περνούν . Σαν φθινοπωρινό φύλλο που πέφτει.
Σαν απροσδόκητος. Και ... απροσδόκητος.
Σαν φθινόπωρο σαν fall... in love.

2009-10-22T14:03:00.001-07:00

so long ago
so much in love

2009-06-20T15:23:00.000-07:00

Και τι θα έλεγε "αυτό" στους amands de la mar σ' ενα παλιό πόστ

η στον συν ομιλικό του καθρέφτη;

Το πρόσωπό σου

Το αληθινό σου πρόσωπο, φεγγάρι που επιστρέφει

δε θέλει πια να εξαπατά, δε βρίσκει αντιστάσεις

μες στα γρανάζια της ζωής που ξεκολλούν και σβήνουν

τις λάμπες, όταν μέσα μου βραδιάζει

Το πρόσωπό σου στο κενό της νύχτας ανεβαίνει

είναι ακατάληπτο, μαρτυρικό, καθώς πληγώνει

είδωλο μιας απερίγραπτης στιγμής

η φοβερή ανάμνηση που δε θα ξημερώσει

Το πρόσωπό σου ξεσκεπάστηκε και είναι

γυμνό σαν ανατέλλει μες στη μνήμη

σα θάλασσα που κάποτε θα γίνει καλοκαίρι

Το πρόσωπό σου δε θα γίνει καλοκαίρι

μες στους ανθρώπους δε θα ξημερώσει

N.A.Aσλάνογλου

2009-06-04T16:08:00.000-07:00

Τί θά έλεγε ο Αττίκ στον ψυχαναλυτή του;

οι καλλιτέχνες βέβαια εχουν το μέγιστο προνόμιο να αλληλοκαθρεφτιζονται με το κοινο τους κι έτσι ν ακουμε και σπουδαία τραγούδια απο καιρό σε καιρό

Καλες εκλογές με την ευκαρία

2009-02-13T09:08:00.000-08:00

Thinking of Stockholm

2008-12-20T03:36:00.000-08:00

Καμιά φορά τα προγράμματα των θεατρικών παραστάσεων είναι καλύτερα κι από τις παραστάσεις τις ίδιες. Αν και δεν είμαι συλλέκτρια προγραμμάτων τα προσέχω. Ιδίως αν εκτός από απλές πληροφορίες, έχουν προτάσεις για συλλογισμό η συζήτηση. Θυμάμαι ακόμα το εξαιρετικό πρόγραμμα των "Βακχών" του Ευριπίδη που ειχε ανεβεί προ 5ετίας περίπου σε σκηνοθεσία Χατζάκη στην Επίδαυρο που ήταν από μόνο του μια πραγματεία γύρω από την έννοια του τραγικού και της ιερής βακχείας.
Τό κείμενο της Μαίρης, για τον ερασιτέχνη ηθοποιό, το βρήκα γραμμένο στο πρόγραμμα μιας τοπικής ερασιτεχνικής παράστασης. Μ' άρεσε τόσο που το ανεβάζω σαν μελομακάρονο τσέπης για όσους ταξιδεύουν ....δύσκολες μέρες που είναι....

Ο ερασιτέχνης

Έφευγε κάποτε σιάζοντας το ημίψηλό του και πάνω του στροβιλιζόταν η έγνοια της σοβαρής του ενασχόλησης. Με γρήγορο βάδην διέσχιζε το νεόδμητο άστυ και να τον στο σύλλογο, στη λέσχη ή στην εταιρεία, νεοκλασικό έμβλημα της σχέσης του με την ά-τοπη χώρα, των μουσών το θεραπευτήριο.

Κι αργότερα έφευγε, η Ελλάδα αναστέναζε, στις προκυμαίες έτρεμαν οι πρόσφυγες, στις πόλεις τα πρώτα εργοστάσια, δύσκολο ν’ απολαύσει άνθρωπος δειλινό… Μα αυτός με γρήγορο βάδην διέσχιζε το πένθιμο άστυ. Κάτι θα πει, βρε αδελφέ, μια κουβέντα με τα παιδιά της μαντολινάτας γι’ αυτόν τον Ντεμπυσύ ή για το Σουηδό που χαλά κόσμο στην Ευρώπη –Στρίντμπεργκ κάπως έτσι- κάτι φτάνει πάντα και σ’ αυτήν την Ελλαδίτσα.

Κι ύστερα έφευγε ακόμη, στο ακόνι της νύχτας η ζωή, πιο μαύρη από την κατοχή, άγριο αλφαβητάρι για παιδιά και μεγάλους. Μετά τον εμφύλιο, απλά άδειασε η χώρα. Ναι, πάλι εκεί θα πάει, προσπάθησε χθες με το ρόλο, πάντως το ρεπερτόριο πρέπει ν’ ανανεωθεί, Τέχνη και Ζωή, ιδού το δίλημμα, πόσο «μαύρο» αντέχει το κοινό; Αλλά κι αυτός, άνεργος, πέντε μήνες τώρα. Τι τα θες, «ουκ επ’ άρτω μόνο ζήσεται άνθρωπος». Μέχρι να καταλαγιάσουν οι σκέψεις, έφτασε. Πρώτος, ευτυχώς έχει τα κλειδιά του υπογείου, θ’ ανάψει και την ξυλόσομπα.

Έφευγε κι όταν ο Χατζιδάκις έφτιαχνε έναν καθρέφτη να δούμε την ομορφιά μας κι όταν το ρεμπέτικο απενοχοποιούσε τον καημό κι όταν ο Ελύτης σήκωνε τις τύψεις μας στον ουρανό κι όταν το ροκ κατέβαινε στους δρόμους των ανήσυχων άστεων και τα Πανεπιστήμια ριγούσαν. Έφευγε όταν ο Κουν τιθάσευε τα καλλιτεχνικά ρεύματα και ένα «γελαστό παιδί» χανόταν κάθε βράδυ στις ψυχές μας.

Ακόμη φεύγει. Στην Αθήνα, στη Λάρισα, στην Πάτρα, στο Βόλο, στα νησιά, στα Τρίκαλα… Φεύγει με τα επικίνδυνα καιρικά φαινόμενα και με όλους τους δείκτες στο κόκκινο: χρηματιστήριο, βομβαρδισμοί, η νέα Ευρώπη, ο υπερατλαντικός κίνδυνος, τα νέα μοντέλα οικογένειας, κρίση στις διαφυλικές σχέσεις, πού «να βρω την ψυχή μου», μύθος και το «ελληνικό καλοκαίρι»... Με γρήγορο βάδην διασχίζει το κατακερματισμένο άστυ. Θα κάνει τη γνωστή διαδρομή, χωρίς παραλλαγές, χωρίς λοξοδρομήσεις.

Και ίσως αυτό να είναι και το πιο βαθύ χαρακτηριστικό του: Το ότι –το δίχως άλλο- θα πάει στην ομάδα του απόψε. Έχει θέατρο!

Μαίρη Σιδηρά

2008-11-28T02:00:00.000-08:00

Tώρα τελευταία ξυπνώ το πρωί και χαμογελάω στο μαξιλάρι μου! Μπορεί να είναι σοβαρό , μπορεί απλώς παρενέργεια τροχαίου.
Νομίζω οτι οι νταλίκες εκτός απο μεταφορές εμπορευμάτων καμμιά φορά ενισχυουν την αισιοδοξία όσων δεν πήραν από κάτω ...
Η Μαίρη μου στέλνει το κειμενάκι της για τον ερασιτέχνη ηθοποιό εν μέσω πανικού. Τί ευχάριστο να το βρίσκω ζεστό στο μειλ μποξ μου ύστερα απο μιά παρτίδα εργασιακού μου μπόξ!
Τακουνια στον ώμο και και με πονάνε ολα: πατουσες, μεση , ματια....Μιά ακόμη ημέρα που γίνεται της τρελλής!

Sometimes συλλογίζομαι πόσα επεισόδια ζωής ζώ ταυτόχρονα μεσα απο τίς ζωές των πελατών μου στη διάρκεια μιάς μερας. Και τότε, νιώθω σαν τις ράγες του τρενου που μενουν σταθερες ενώ πάνω τους περνουν τα βαγόνια των προορισμών των συγκρουσεων και των διευθετήσεών τους ...

Χμμ τι έγινε σήμερα; ααα.. σημερα κάποιοι χώρισαν , άλλοι πήραν κάρτα παραμονής, ενας αναγνωρισε το παιδί του , καποια μετατίθεται στις αντιλλες...κι ό Χάρης μάλλον θά κανει φόνο :)

Κι εγώ ; που να προλάβω να τα σκεφτώ ολα αυτά ε; Λέω στο Γιώργο να φέρει ενα καφεδάκι κι ανοιγω το συννημενο να διαβάσω το κείμενο της Μαίρης....
Ποιό κείμενο; Αυτο που θά μετάφερω εδω αύριο η ...., μεθαυριο η ....καποια απο τίς επομενες μερες .....

2008-09-25T03:00:00.000-07:00

when olyf met dalika

Σου την έχει στημένη.

Στην ανύποπτη στιγμή και στην γωνία συνήθως.

Μπορεί και στην δεύτερη δεξιά στροφή.

Πάντα στον υπεράνω πάσης υποψίας τόπο.

Ενώ ασφαλώς δεν φοράς το 10ποντο και βεβαίως δεν είσαι στα χίλια γκάζια.

Χωρίς φώτα νυσταγμένα, η βαριά. Χωρίς νταλκάδες, θλίψεις η εξωφρενικές χαρές.

Στον άνευ λόγου χρόνο .

Διότι το νόημα δεν .... Διότι το νόημα δεν... Διοτι το νόημα δεν...

και δεν το ήξερα....!

Κι αυτό , θα μπορούσε να είναι ... ποίημα , τίποτα, η ατύχημα.

Είναι όμως μονάχα σώμα!

2008-09-03T23:59:00.000-07:00

BACK 2 SCHOOL

Κι επειδή, καθώς φαίνεται, ουδέποτε κατόρθωσα να ξεπεράσω τα σχολικά χρόνια, κάθε Φθινόπωρο αισθάνομαι πώς γεμίζω μια σάκα αγγαρείες και την περνώ στους ώμους γιά την έναρξη τς νέας χρονιάς. Το ίδιο φαίνεται να αισθάνονται κι όσοι έχουν μια κάποια επαγγελματική σχέση μαζί μου αφού μόνο στο λιμάνι δεν με περίμεναν....
Κι εγώ θέλω ήδη να κάνω σκασιαρχείο...
Απο τις βαλίτσες που χάσκουν μισοάδειες στο πάτωμα, τις ντουλάπες που θέλουν ανανέωση την στοίβα των ρούχων που θέλει σιδέρωμα , τα φυτά που κάτι θέλουν να μου ψιθυρίσουν, τους φακέλους στο γραφείο που ζητούν νέα αρχειοθέτηση, τους καλοκαιρινούς λογαριασμούς που ζητουν την πλερωμή τους ... το canicule που με τριγυρίζει και....
την φωνή που μου θυμίζει ........

2008-08-31T12:08:00.000-07:00

ΘΑΛΑΣΣΙΑ ΖΩΝΗ ΜΗΔΕΝ

Αφήνοντας την μιρμιγκούπολη των ατομικών μύθων και των εμιγκρέδων βιολιστών, τουριστικού ρεπερτορίου -για τα ευρώ του ωραρίου 11-4-, σκέφτομαι πώς ίσως είμαι απο τά λίγα άτομα που κυριολεκτικά βαριούνται την Βενετία. Απο την άλλη, δεν με αφήνει αδιάφορη η παρατήρηση των προσώπων και των αντιδράσεων όσων πηγαινοέρχονται την πλατεία , έτσι η αλλιώς, όσο διαρκεί ένας εσπρέσσο λούνγκο....

Ο ενθουσιώδης αμερικανός φίλος Ρ. με κοιτάζει παραξενεμένος. Αποφεύγω να μπώ σε επεξηγήσεις αλλάζοντας θέμα "αλά γαλλικά". Στο δρόμο για το λίντο, σκέφτομαι την πρώτη μου επίσκεψη στην μεγάλη άδεια πλατεία χάραμα χειμώνα με μιά άρρωστη γκρίζα βροχή. (επαναλαμβανόμενα προσωπικά σκηνικά ....)

Χανόμαστε ανάμεσα στις επιλογές για ταινίες. Χάνω χρόνο περιπλανόμενη τό άγνωστό μου σινεχωριό κι ενδιάμεσα αγοράζω μιά μωβ ηφαιστική πέτρα με άρωμα λεβάντας (!). Οι Ιταλοί έχουν κάνει το φεστιβάλ κάτι ανάμεσα σε εμπορική έκθεση και φεστιβάλ κομματικής νεολαίας η μήπως είναι ιδέα μου ;

Βλέπω το πρόγραμμα του queer φέστιβαλ, που ξεκινάει αύριο, και σκέφτομαι πώς ίσως είναι πολύ πιό ενδιαφέρον απο το κλασσικό. Οι προβολές που μ' ενδιαφερουν είναι ήδη σόλντ άουτ, η γίνονται στην μεγάλη σάλα πράγμα απαγορευτικό γιά την τσέπη μου (=>τετραπλή τιμή εισητηρίου).

Στην δεύτερη σάλα προλαβαίνω οριακά να δω το γλυκήτατο "Ζero Βridge", με κάμποσα προβλήματα μιας και ή προβολή τών αγγλικών υπότιτλων γίνεται ακριβώς κάτω απο τους ιταλικούς κι έξω απο το περιθώριο της οθόνης, ώστε για να κατορθώσεις να διαβάσεις , μέσα σε μιά τεράστια κατάμεστη αίθουσα απο τουλάχιστον πέντε χιλιάδες ανθρώπους, να πρέπει να διαθέτεις λαιμό φλαμίγκο τουλάχιστον.

Μετά την προβολή δεν χρειάζομαι απολύτως τίποτε άλλο απο την Βενετία. Εκτος ίσως απο το καράβι που, μέσω τής ζώνης μηδέν των θαλασσίων δρόμων, θα με αφήσει σπίτι.

2008-07-29T03:33:00.000-07:00

Ξαναδιαβάζοντας ........
το "L' ignorance" ανασκαλίζω τα αιχμηρά σημεία στο γράφημα τής ζωής που καθένας διαθέτει κάπως πως. Πότε μεγαλώνει άραγε κανείς; σε κάποιο χρόνο ή σε κάποιο τόπο;

Άρχισα να μεγαλώνω όταν με αιφνιδίασε το αυτονόητο:
"κανείς δεν ενδιαφέρεται για κανέναν κι αυτό είναι φυσικό"

2008-06-16T10:39:00.000-07:00

τέλειο ζευγάρι.....

2008-06-11T01:16:00.001-07:00

Στους δρόμους πάλι.

Νυχτερινή οδήγηση, πρωϊνή πτήση.

Κατάκοπη στο Αιγαίο....

Τα νησιά δίνουν στά πράγματα τό σωστό τους ύψος.

Αν η επιστημοσύνη κουράζει, η απόδραση στά κοντινά βουνά και στη διπλανή θάλασσα συνομιλεί αναζωογονητικά με τίς μνήμες της παιδικής ηλικίας: συγκομιδή λουλουδιών και βοτάνων γιά τά χειμερινά αφεψήματα .

Ο μπόμπιρας ο μπούμπουρας,

κοιμάται μεθυσμένος, στην αγκαλιά του κάλυκα που χώθηκε και μπήκε, γερμένος ολόγιομος απο υπερβολική δόση νέκταρ...

Το καϊκι μου, το τσαντήρι μου, ό κόσμος μου....

Σ'αυτο το χωριό, οι κάτοικοι δεν στοιχηματίζουν ... συνθηματίζουν μονάχα! (από τότε που κουφάθηκα αναπαύθηκα!)

Σκέφτομαι ξάφνου τό Παρίσι, σε καλό μου, πάνω σε θαλασσινή στιγμή!

"Τρελλή πού είσαι.." μουχμουρίζω ......

2008-06-03T14:47:00.000-07:00

On the road again..................

good fortune
Threw my bad fortune
Of the top of
A tall building
I'd rather have done it with you
Your boy's smile
Five in the morning
Looked into your eyes
And I was really in love

In Chinatown
Hung over
You showed me
Just what I could do
Talking about
Time travel
And the meaning
Just what it was worth

And I feel like
Some bird of paradise
My bad fortune slipping away
And I feel the
Innocence of a child
Everybody's got something good to say

Things I once thought
Unbelievable
In my life
Have all taken place
When we walked through
Little Italy
I saw my reflection
Come right of your face

I paint pictures
To remember
You're too beautiful
To put into words
Like a gypsy
You dance in circles
All around me
And all over the world

And I feel like
Some bird of paradise
My bad fortune slipping away
And I feel the
Innocence of a child
Everybody's got something good to say

So I take my
Good fortune
And I fantasize
Of our leaving
Like some modern-day
Gypsy landslide
Like some modern day
Bonnie and Clyde

On the run again
On the run again

2008-05-20T01:10:00.000-07:00

ΔΙΑΛΕΓΟΝΤΑΣ ΦΩΤΕΙΝΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΓΙΑ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΜΟΥ

Διαβάζοντας αυτές τις μέρες την τελευταία ποιητική συλλογή του Σπύρου Βρεττού «Συνέβη», συναντήθηκα μ’ ένα ποίημα που περιγράφει –σ ένα του απόσπασμα-, με τρόπο καίριο την ζοφερή πραγματικότητα που περιτυλίσσει τις μετακινήσεις των πληθυσμών στην προσδοκία μιας τύχης τόσο καλύτερης όσο κι ο προαναγγελθείς θάνατος δια του κατακερματισμού προσώπων και πατρίδων.

Κι έρχεται να συναντηθεί με την εικόνα αυτή που τράβηξα πριν μερικούς μήνες στην μεσημβρινή αίθουσα επαρχιακού δικαστηρίου :

Ανθρώπων πριν μερικά λεπτά στοιβαγμένων στο αμπάρι ενός πλοίου, στοιβαγμένων εδώ, μετά την σύλληψή τους, όχι στα εδώλια (δεν χωρούσαν ), αλλά και σ' όλες τις θέσεις του ακροατηρίου, προκειμένου να δικαστούν ως λαθρομετανάστες.

Με τις δημοκρατικές διαδικασίες της πολιτισμένης δύσης που μπορεί να είναι περήφανη ότι δεν εφηύρε την έννοια του ανθρώπου-δούλου, του ανθρώπου-σαπούνι και του ανθρώπου του λαθραίου.....

«……Τι πρόσωπα κατέκλυσαν την πόλη μου

Και στο λιμάνι και στους δρόμους παντού;

Ποια σύνορα ανοίχτηκαν

Και κατατρακύλησαν οι στοιβαγμένοι;

Να ‘μαι στην εποχή ου ή αλλού;

Είμαι στον τόπο που εγνώριζα

η σ’ ένα τόπο που δεν μ’ αναγνωρίζει;

Σα να ξεκόλλησε απ’ αλλού η θάλασσα

Σα να ξεκόλλησε ο καιρός

κι έφερε κόσμο αγνώριστο,

μορφές για να διαλέξω….»

Απόσπασμα από το ποιήμα του Σπύρου Βρεττού: «Ο ζωγράφος Καραβάτζο διαλέγοντας φωτεινές μορφές για το σκοτάδι του», Αθήνα 2008, «Συνέβη» εκδ. Γαβριηλίδης

2008-05-14T06:35:00.000-07:00

(σεληνιακοί κορμοί δέντρων έξω από το μουσείο του αρχαιολογικού χώρου τής Ολυμπίας)

Η σιωπή, μετέχει του λόγου εξίσου όπως, σε κάποιες περιπτώσεις, του κενού.

Ο λόγος αυτός που αρθρώνει η σιωπή στον ιδιότοπό της και δεν μας κοινοποιείται, κατά το χρόνο της διατύπωσής του, παρά μόνο μεταγενέστερα μεταφρασμένος, στην γλώσσα του ετερισμού, παραλλαγμένος, συμβολικός η αποσταγματικός, είναι το είδος του λόγου που είναι πλούσιος και δημιουργικός ακριβώς επειδή δεν αντηχεί.

Σωπαίνω εδώ, γιατί ομιλώ κάπου αλλού λέει αυτός ο λόγος . Αλλού, ώστε να δύναμαι να μετέχω του άλλου .

Συλλέγω αναγνώσεις, επιγνώσεις και υλικό των αισθήσεων. Γράφω καταργώντας ερμηνείες και προγνώσεις, καταγράφω συλλαβές και φωνήματα τής αφής και της όσφρησης. Διαγράφω τις μελανιές τού σώματός μου και σκιαγραφώ την πραγματικότητα του ύπνου.

Κι όλα αυτά ως χροιά , ως χρεία όχι.

2008-04-11T00:59:00.001-07:00

Άνοιξη και θυμός .

Μπλέηκ μονάχα μην ακούσω! Θα πιτσιλίσω με λαδομπογιά, τους τοίχους μπλέ όσο,
στη διαπασών, του Μάλλερ η 9η , νύχια θ' ακονίζει.

Μπλέηκ μονάχα να μην ακούσω ! Θα κουρελιάσω τα μεταξωτά πουκάμισά σου και τα ξεφτίδια τους , με σπάγκο κόκκινο θ απλώσω στο σαλόνι.

Κι ύστερα, διάπλατα αφήνοντας τις πόρτες θα μακρύνω. Χάρτινες λέξεις μασουλώντας στο φευγιό μου, μελανές.
Φτύνοντας, που και που, νωχελικά από τα αισθήματα σου, κάποια. Τα γραμμένα. Στούς δρόμους . Στίς γωνιές...

2008-04-05T05:25:00.000-07:00

perfect fit

έχω ενθουσιαστεί εντελώς μ' αυτό το γκρούπ που εσχάτως ανακάλυψα..........
το κομμάτι το αφιερώνω στην Κρότ που ήταν αφορμή ν ανοίξω μπαούλα με μουσικές μνήμες τελευταία, κι οποιος εχει να συστησει αναλόγου τύπου σχημάτάκια ας κάνει comάντο κάτωθι

2008-04-04T14:57:00.000-07:00

sex changes

2008-03-21T03:59:00.000-07:00

21 Μαρτίου 1950, Cesare Paveze

Έχεις αίμα κι ανάσα.

Είσαι κι εσύ φτιαγμένη από σάρκα,

από μαλλιά και από βλέμματα. Η γη και τα δέντρα

ο μαρτιάτικος ουρανός, το φως,

πάλλονται και σου μοιάζουν-

το γέλιο σου και το βήμα σου

σαν νερά που αναπηδούν-

η ρυτίδα ανάμεσα στα μάτια σου

σαν σύννεφα μαζεμένα

το τρυφερό σου κορμί

ένας σβώλος στoν ήλιο.

Έχεις αίμα και ανάσα.

Ζεις σ’ αυτή τη γη.

Γνωρίζεις τις γεύσεις,

τις εποχές, τα ξυπνήματα,

έπαιξες στον ήλιο,

μίλησες μαζί μας.

Καθαρό νερό της άνοιξης

Βλαστός, χώμα,

ανθισμένη σιωπή,

έπαιξες όταν ήσουνα μικρούλα

κάτω από διαφορετικό ουρανό,

κι έχεις τη σιωπή μέσα στα μάτια σου,

ένα σύννεφο που αναβλύζει

σαν πηγή από τα βάθη.

Τώρα γελάς και δονείσαι πάνω απ’ αυτή τη σιωπή.

Γλυκός καρπός που ζεις

Κάτω από τον καθαρό ουρανό

που ανασαίνεις και ζεις

σ’ αυτή τη δική μας εποχή

στην κλειστή σιωπή

βρίσκεται η δύναμή σου. Όπως

το χλωρό χορτάρι στον αέρα

ανατριχιάζεις και γελάς,

όμως εσύ, εσύ είσαι γη.

Είσαι ρίζα σκληρή.

Είσαι η γη που περιμένει.

21 Μαρτίου 1950, Cesare Paveze, απο τή συλλογή "Vera la morte e avra i tuoi occhi"

Την ίδια μέρα , 21/3/1950 , σε μια από τις τελευταίες ημερολογιακές του σημειώσεις ο Παβέζε γράφει :

" Δύσκολη μέρα. Στην Ιτ.(αλία) κατάσταση ακήρυχτου εμφύλιου πολέμου, διάφορες φωνές μιλάνε για αλυσιδωτή ατομική αντίδραση τον Απρίλιο. Όλα θέλουν να με χωρίσουν από εκείνη, να την στείλουν πίσω στην Αμ(ερική) , ν' αποκλείσουν τη Ρώμη, να τα χαλάσουν όλα.

Υπέφερα -έτσι πριν; Ναι τότε υπέφερα από το φόβο του θανάτου. Τώρα από το φόβο μην τη χάσω. Υπάρχει πάντα κάποια αιτία για να υποφέρει κανείς. Παραιτήσου. Στωικισμός, αυτό μετράει. Si fractus illabatur orbis**...."

**= στίχος από τις Ωδές του Οράτιου (ΙΙΙ , iii, 7): "Αν έπρεπε να πέσει κομματιασμένος ο κόσμος"

Mετάφραση Γιάννης Η.Παππάς , από το : «CESARE PAVESE , ΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ» , Αθήνα, Printa 2004

2008-03-20T15:17:00.000-07:00

Λασκαρατογεννημένα.

Σήμερα έχει γενέθλια το blog μου. Παρότι πολλές φορές το εγκατέλειψα, και μία το έσβησα κιόλας, τελικά επέζησε κι έφτασε και στα τρία! Οφείλω να του αναγνωρίσω την επιβιωτική του δύναμη και να ομολογήσω ότι το θαυμάζω γιατί έφτασε ως εδώ εντελώς μόνο του χωρίς να παρέμβω καθόλου στο μεγάλωμά του και χωρίς να του παρέχω την ελάχιστη φροντίδα.

Το μπλόγκ μου υπήρξε από την αρχή σκέτο μπλόγκ, έξω από το φύλο του προσώπου που έκανε τις αναρτήσεις, σαν τέτοιο ήθελε να μιλήσει και νομίζω δεν τα πήγε και τόσο άσχημα έστω κι αν με τους ψίθυρους τα πήγαινε καλύτερα. Αν κι ήταν στην αρχική του πρόθεση, ποτέ δεν αναφέρθηκε σε λόγους περί το φύλο. Δεν το μετάνιωσε που δεν το έκανε και δεν θα το κάνει ούτε σήμερα.

Θα κεράσει όμως, λόγω γενεθλίων, τα ζιζάνια λόγια του Ανδρέα Λασκαράτου του οποίου η ανάλυση για την κατασκευή του φύλου -και όχι μόνο- είχε προηγηθεί της υψηλής κοινωνιολογικής θεωρίας κατά 2 αιώνες.

Λόγια που πέραν του φύλου αφορούν και την σχέση μας με κάθε βλαστάρι μας -είτε πρόκειται για παιδί μας είτε για πνευματικό μας παιδί- και την ευθυνη της στάσης μας απέναντι στον εαυτό άλλο.

«….Ο Κεφαλονίτης προσμένει το παιδί που θα γεννήση η γυναίκα του, καθώς προσμένη και την έκβαση κάθε άλλης του εμπορείας. Έκαμε σερνικό; η δουλιά επίτυχε, εκέρδισε, εκείνην τη χρονιά νομίζεται πλουσιότερος. Έκαμε θυλικό; Η δουλιά επήγε κακά, έχασε , εκείνην τη χρονιά πέφτει sotto!... Εκείνην τη χρονιά του γεννηέται όχι ένα παιδί, μά ένα χρεϊ στο σπήτι του! Χρεϊ μισητό επειδή δεν επερίλαβε την ποσότητα την οποία υποχρεόνενται να πληρόσει!... χρέϊ που για είκοσι εξακολουθινούς χρόνους θαν του ζηγιάζει πάντα στους υπολογισμούς του, έως ότου λάβη από το γαμπρό του την περιλαβή του πρικιού, και ησυχάσει πώς έβγαλε το χρέϊ απάνουθέ του.!... Έτσι δεν είδε πουλιό στο παιδί του το θυλικο παρά ένα ομόλογο.! Ένα ομόλογο του οποίου επιθυμούσε το ξέσχισμα! Αξένει το θυλικό μέσα στο σπήτι, και αξένει στα μάτια του γονέωνε σαν ένας εχθρός οπού μια μέρα θ αρπάξει το πράμμα τους και θα φύγει!... «Μωρή κακό να σόρτη, Μωρή αναθεματισμένη , Μωρή αδούρητη» είναι η πουλιό συνηθισμένες κλητικές με τις οποίες πατέρας και μάνα κράζουν τες θυγατέρες τους, τρυπόμενες εδώ κι εκεί μέσα στο σπήτι, για ν αποφυγουνε τη φοβερή παρουσία της μάνας και του πατέρα!... «Να μη χρονιάσουνε , να σου σκάσουνε» κι άλλα παρόμοια, είναι τα αρεσκεύματα που η μανάδες κάνουν ανάμεσό τους!... Οι δαρμοί , τά φάσκελα, η μαμουροσύνες, το ψωμί το δεύτερο, ενώ τά σερνικά τρώνε το πρώτο, είναι τα πράματα που θα μείνουν εντυπομένα στο νού τους όντις μεγάλες, και που ωστόσο χοντροϊδένουνε , αγριόνουνε και πρικένουνε την καρδιά και το πνεύμα τους! Στο ύστερο, μια χτηνώδης ψυχή αποκάτου σε μορφή ανθρώπινη είναι το αποτέλεσμα της ζωής οπού επεράσανε στο πατρικό σπήτι.
Επειτα από μια τέτοια ανατροφή, μπορεί να ήναι όμορφες, να ήναι καλοντυμένες, να ξέρουνε να κόβουνε και να ράφτουνε, να καπακίζουνε και να γρατσουνούνε , και όμως να ήναι χτήνη με τά οποία να μη μπορέι κανείς να συζήση χωρίς να αισθάνεται την ελλάτωσή τους και την πρεπούμενη καταφρόνηση για δαύτες. Έτσι κηόλες είναι γνωμικό αναγνωρισμένο στον Τόπο, πώς, Η γυναίκες δεν πρέπει να μπαίνουνε στις δουλειές τες αντρίκες . Που θα ΄πη ότι η γυναίκες είναι θεωρημένες ως όντα κατώτερα, ανίκανα, και ανάξια να υψώσουν το πνεύμα τους και την ημπόρεσή τους έως το ύψος του πνεύματος του ανδρός !
Ιδού πως το απάνθρωπο μίσος των γονέων προετοιμάζει κ εκθέτει την μισή κοινωνία εις την καταφρόνιση της άλλης μισής. Και ιδού πως μια φυσικήν αντανάκλασην ελλατώσεως τα θυλικά τούτα ελλατωμένα τά αναθρέφουν τα σερνικά, τα οποία μια μέρα θα είναι άνδρες , και τα οποία βέβαια θα γεννούν κ εκείνα χτήνη από το είδος της μάννας, έως ότου η Ιταλία ναν τους σιάση το έξωθεν και να τά κάνη εξευγενισμένα χτήνη!...»

Ανδρέα Λασκαράτου , «Τα μυστήρια της Κεφαλονιάς» , Κεφαλληνία 1856 .

2008-03-17T04:45:00.000-07:00

Θρασύβουλας

Σε μια παλιά καλή ελληνική ταινία ο Θανάσης Βέγγος ως καφετζής-φιλόσοφος, παραθέτοντας τα δικά του, στο τέλος της πρότασης προς επικύρωσή της και για του λόγου το αλάθητο, υπογράφει εναερίως με προφορική τζίφρα : «Θρασύβουλας» -η κάπως έτσι- υπογραμμίζοντας με τον τρόπο του σημειολογικά την uber alles δύναμη αλλά κι ευθύνη της προσωπικής άποψης.

Έχω βασανιστεί πολλές φορές με την ανάγνωση επώνυμων κι ανώνυμων κειμένων, που ξεκινούν με μια βαθυστόχαστη φράση ενός μεγάλου συγγραφέα η φιλοσόφου -το νόημα της οποίας κατά κανόνα αγνοούν -, για να αποκαλύψουν στη συνέχεια πίσω από την κουρτίνα του βαρύγδουπου το πρόσωπο του κενού. Μάλιστα δε όσο αρχαιότερος ο φιλόσοφος κι όσο μεγαλύτερη η άγνοια του έργου του, τόσο μεγαλύτερος κι ο κρότος.

Φυσικά η καθ’ αυτή αξία των συγγραφέων, φράσεις του έργου των οποίων γίνεται χρήση, δεν είναι δυνατόν ουτε να μειωθεί, αλλ’ ούτε όμως η επίκληση του ονόματος τους αρκεί -ως μαγικό ξόρκι- για να συγκροτήσει το ανερμάτιστο.

Ώστε να σκέφτομαι πώς η απλή, και καμία φορά και απλοϊκή άποψη, αποδεικνύεται ισχυρότερη και ουσιαστικότερη στην επάρκεια της αλήθειας της ως υπεύθυνη και μόνο ως προς τον εαυτό της , διότι θαρσείν ως προς τη βουλή και διακοσμείν μη ως προς τη δειλία.

Γι’ αυτό σας λέω αδέλφια καλό το ντεκόρ αλλά : «Θρασύβουλας uber alles» !

2008-03-12T15:58:00.001-07:00

Μετά την προβολή, των εντυπώσεων η προβολή

Οι νυχτερινοί δρόμοι είναι τής αγάπης

Η πιό μεγάλη οθόνη είναι αυτη που απλώνεται ανάμεσα στά μάτια σου

Τα χέρια που ακούν τά δάκρυα

(απο την έκθεση του Σωτήρη Δανέζη στο Μουσείο Φωτογραφίας /10 ο φεστιβάλ ντοκυμαντέρ Θεσ/κης )

2008-03-09T17:03:00.000-07:00

Θεσσαλονίκη το λιμάνι, όπως θά λέγαμε η εικονική ομορφιά του ζοφερού.

2008-02-29T07:55:00.000-08:00

She songs

Some songs , some times,
are
like warm drinks.
Such kind of songs,
are songs that sadness likes...

2008-02-22T15:11:00.000-08:00

Grammatastigermania

Denthelwtipota!alitheiasoylew,tipotadethelwoyte
aftitimikristagonaapofwtiapoylampirizeistamatiasoy
otanekplissesaipoyakomaanavoynstomesasoydwmatiofwtakia
stinomorfiadenthelwtipotaaftitinepoxitoyxionioy

2008-02-18T03:57:00.000-08:00

Χιονοβούνι

" ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ, ΞΑΦΝΙΚΑ, ΘΥΜΗΘΗΚΕ ότι ή γη κινείται, αρχίζει

να ζαλίζεται και να παραπατά. Θέλει οπωσδήποτε, να αποβιβαστεί

απ' το επισφαλές τούτο όχημα΄ που όμως να πατήσει;

Ξερνά και βλαστημά τον Γαλιλαίο."

Αργύρης Χιόνης: "Η ΦΩΝΗ ΤΗΣ ΣΙΩΠΗΣ" , ποιήματα 1966-2000 , Νεφέλη , Αθήνα 2006

Με τέτοιο χιόνι κάτι θυμήθηκα κι εγώ ....

στην έκδοση τηρείται πολυτονικό σύστημα. Λυπάμαι για την αδυναμία ακριβους αντιγραφης .

2008-01-28T15:33:00.001-08:00

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ

"στην πραγματικοτητα καθε φορα που ανεβαινα τις λεξεις του τον τελευταίο μηνα, τον ένιωθα να κλωθογυρίζει το νημα σ ενα κουβάρι νοσταλγίας γιά ότι δεν θά επέστρεφε ποτέ ξανά..."

και ετσι, με τις τελευταίες, ήρθε στο νού μου αυτό το ποιήμα του Χ. Λάσκαρη

ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ

Αυτό τό ποιήμα
ποτέ δε θα το ξαναγράψω.
Ποτέ δεν θά περάσω
απ'τά ίδια φιλιά.

2008-01-28T15:07:00.000-08:00

tabako trio

πρόκειται γιά μουσικό σχήμα

τα επι μερους μέλη του γνωστά σ'οσους φουμάρουν παρόμοιους μουσικούς καπνούς

αν και για φέτος δεν έχουμε νεα τους ελπίζουμε σύντομα να τους συναντήσουμε κάπου

ακούστε αυτό:

http://www.tabakomusic.com/audio/ion%20%20mp3.mp3

κι αναζητείστε την σχετική σελίδα τους

όποιος μπορεί να βοηθήσει λέγοντάς μου με ποιό τρόπο φορτώνω ενα μουσικό αρχείο ωστε ν' ακουγεται με την εισοδο στο μπλόγκ η σε καποιο πόστ και θέλει, ας αφήσει ενα σχόλιο με οδηγίες

2008-01-26T17:09:00.000-08:00

TΩ ΑΝΩΝΥΜΩ

γιά τους Ανώνυμους Τρυφερούς....

2008-01-23T07:53:00.000-08:00

2008-01-22T05:14:00.000-08:00

Νοσταλγός καπνός

Και στη Γαλλία γενικεύτηκε πρόσφατα η απαγόρευση του καπνίζειν.

«Εις την Γαλλίαν βεβαίως, που πια ένας Σαρκοζί την κυβερνά.
Ένας Σαρκοζί . Ένας γαμβρός!»

Γενικεύτηκε λοιπόν και στα μικρά-μικρά καφέ ακόμη, κι αμέσως άρχισαν οι φίλοι τις λεπτές τις συζητήσεις : Για την διανομή απαγορεύσεων κ ενδοτικοτήτων. Για τα μερίδια και τα μερίσματα των ομάδων: αν και που πρέπει -κι αν πρέπει κάπου-, να καπνίζουν οι καπνιστές. Για το αγαθό της δημόσιας υγείας κι αν επιτρέπεται η προστασία του να επιβάλλεται και πώς. Για την προστασία και τους τρόπους κατανομής της απολαβής των ατομικών δικαιωμάτων. Για τις αποχρώσεις της δημοκρατίας κι άλλα τέτοια που, σ’ έναν προδιατυπωμένο κόσμο -ως έτσι εκφραζόμενα- , φαντάζουν κουραφέξαλα και που συχνά τ’ ομολογώ μετέρχομαι κι εγώ ως γνήσιο η και νόθο τέκνο της Εσπερώπης ….

«Μα αληθινά σας λέω δεν σκέφτομαι την Δύση, μα αυτήν την άγρια φύση, πριν να την μετατρέψουν σ' άγρια Δύση»

Πάει βλέπεις και πολύς καιρός που ο καπνός μπήκε στα πακέτα κι απόλαυση δεν είναι. Που από ησυχαστική ηδονή και μυστική πνευματική επικοινωνία, έγινε ευτελής μαζική εξάρτηση κι αντί γι' απόλαυση ποταπή κραιπάλη.
Σκέφτομαι τους μεγάλους μας, που μας λείπουν τόσο, και τι θα ‘λεγαν ίσως για όλ’ αυτά τα χοντροκομμένα (μ’ ελάχιστες ασφαλώς και σίγουρα εύστοχες λέξεις).

Σκέφτομαι τον Νίκο Εγγονόπουλο που υπήρξε (με πολλούς σπουδαίους μας ακόμα) ένας θρυλικός, sans filtre, εκλεκτικιστής του καπνού!

Τέτοιους όρους, όρους απόλαυσης και ηδονής δεν τους γνωρίζει η αγορά. Αυτή ξέρει μόνο από χρήση και κατάχρηση.
Η αγορά μαζικοποιεί την απόλαυση και την ευτελίζει κατηγοριοποιώντας τρόπους και έθη κι επιβάλλοντας, -καν ήθη , καν συνήθειες-, μα φτηνές έξεις.
Η αγορά κατηγοριοποιεί τα πρόσωπα τα τσαλακώνει , τα λεκιάζει, τα στοιβάζει σε κατηγορίες αντιθέτων κουνώντας έπειτα μακιαβελικά την μπαγκέτα της για να διευθύνει την ατονική στριγκή της συμφωνία που δεν διακρίνει τις αποχρώσεις τις μουσικής που διαγιγνώσκει με βάσει το ισοζύγιο των δαπανών της και βαφτίζει αναλόγως την απολυταρχία της με ονόματα που μιλούν για δημοκρατία.

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΙΣ ΤΗΣ ΣΤΕΡΙΑΣ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΑΣ

η πίπα από γιούσουρι
όπου θωπευτικά κρατώ
στα δάχτυλα
ταυτόχρονα με την άφταστη του καπνίσματος
την ηδονή
μού φέρνει έντονα και της θάλασσας
τη γοητεία
με τα αρμυρίκια και τα φύκια
της
τους άπατους βυθούς της
τους βαθυγάλανους
και τους κρυφούς
την απίθανη λαμπρότητα
των ψαριών
και των φυτώνε της

όμως
απ τα σαρκώδη λούλουδα της θάλασσας
προτιμάω πολύ περισσότερο
τα άνθη της στεριάς
τ’ αέρινα

για τά λουλούδια του κάμπου και των περβολιών
παθαίνομαι
και τα γνωρίζω καλά
ως τ’αγαπώ:
η αγάπη είναι ό μόνος τρόπος κάτι να γνωρίσουμε

γνωρίζω
λοιπόν
κάτι λουλούδια κόκκινα
που δεν θυμάμαι πώς τα λένε
και φυσικά δεν μπορώ και νάν τά πώ

και κάτι άλλα λουλούδια
υπέροχα μυστηριώδη
και κρυφά
γνωρίζω
όπου αυτά τά ξερω
τα ξέρω μάλιστα καλά
αλλά και που δεν κάνει διόλου ναν τα πώ

2008-01-08T14:26:00.001-08:00

Οι γιορτές τελείωσαν. Τά πολυκαταστήματα ξεστόλισαν.

Ώστε ελευθερα μπορώ να πώ πιά:

Καλή χρονιά αγαπημένοι κι αθώοι μου φίλοι!

ευχές απο καρδιάς με άρωμα απο την πιό αγαπημένη μου ίσως ταινία ....

2007-12-29T12:38:00.000-08:00

les amands de la mar

Δεν ξέρω αν η Αμαλία Τσακνιά είχε κάπως-πώς δει τους εραστές του Magritte, διαβάζοντας όμως την "θλίψη" της χθες βράδυ, δεν μπόρεσα -κι ας διαφωνούσαν κάποια απ' τα νοήματά μου- παρά να φέρω στο μυαλό μου αυτήν εδώ τήν εικόνα :

ΘΛΙΨΗ

Ή θλίψη έχει το πρόσωπο σημαδεμένο

γι' αυτό κυκλοφορεί με δυσκολία

πάντα φοράει ένα σφιχτό μαντήλι

μακριά απ'τά φώτα,

τους μεγάλους δρόμους

γι' αυτό μόλις μπορέσει νά ξεφύγει

θά τρέξει σάν πουλί κυνηγημένο

σε κάποιο πάρκο σιωπηλό

μονάχη

κι εκεί θά βγάλει τό μαντήλι

θ'ανασάνει

ωραία μες στά ξέπλεκα μαλλιά της

ωραία με το πρόσωπο σημαδεμένο.

Αμαλία Τσακνιά, Αθήνα 1978 συλλογή Αφύλακτη διάβαση
Ποιήματα 1969-1984, εκδ. Στιγμή, Αθήνα 2000.

Δεν ξέρω άν ειναι δείγμα υγείας, πάντως δεν εχω καμμιά διάθεση φέτος να κάνω

ευχες γενικών και αιωνίων αγαθών ούτε και διαρκείας . Έτσι οι ευχές μου εξικνούνται στο ¨καλή πρωτοχρονιά", " καλά χριστούγεννα" "καλό σαββατοκύριακο" και τέτοια... Ίσως γιατί απλά νοστάλγησα τη θάλασσα, και τις μουσικές που την θυμίζουν κι ένα πάρτυ χωρίς μαντήλια!

2007-12-22T17:01:00.000-08:00

Άϊρα και Κάϊρα

έτσι έλεγαν οι γιαγιάδες μου, «Άϊρα και Κάϊρα»!

Κι οι γιαγιάδες μου, δεν ήσαν όποιες κι όποιες.

Ήσαν η πρωτογενής μου οικογένεια! Πρόσωπα δεσπόζουσας θέσης στην καρδιά, από εκείνα που είτ’ ενδυναμώνουν είτε ξεστρατίζουν τη ζωή σου η και τά δυό μαζί. Αγαπώσες, παρούσες, μόνες κι αυτάρκεις.
Μεγάλη ιστορία οι γιαγιάδες μα άλλο είναι τό θέμα μου.
«Άϊρα και Κάϊρα» λοιπόν, αποκαλούσαν τους «παντού τόπους»! τους τόπους δηλ. απ’ όπου επιστρέφουν εκείνοι που γυρίζουν σάν σβούρες την σβούρα απ’ άκρη σ’ άκρη. Τους τόπους που πάς όταν χάνεσαι. Όχι τους τόπους που επιστρέφεις, αλλά τους τόπους που χάνεσαι....
«Που ήσουν Όλυφ άϊρα και κάϊρα;»
(«και γιατί γύρισες ;» όπως θα πρόσθετε ό Τ.Λ. ανακρίνοντας τήν μνήμη γλυκά).

Κάπως έτσι, το Κάϊρο γράφτηκε σάν ο τόπος που οπωσδήποτε θα ήταν μακρινός κι άπροσδιόριστος ακόμη κι αν επρόκειτο για την διπλανή πόλη. Και τέτοιος, παραδόξως, γινόταν ακόμη περισσότερο όσο πιό πολλά μάθαινα γι’ αυτόν, όσο περισσότερα συγκέντρωνα σε λέξεις, γεύσεις, μυρωδιές, εικόνες, στίχους και κυρίως ήχους.

Ποτέ μου δεν σκέφτηκα τό Κάϊρο σαν τόπο επιστροφής, ούτε όμως σάν πέρασμα.

«Μια πόλη γίνεται ένας κόσμος όταν αγαπάει κανείς κάποιον απ τους κατοίκους της» , λέει ο Ντάρρελ.

Για κάποιο λόγο τό Κάϊρο ήταν για μένα ένας τόπος δέντρο που θα βρισκόταν σταθερά πάντα εκεί για να σου θυμίζει πως πιό κάτω είναι οι φοινικιές κι η Αλεξάνδρεια. Η Αλεξάνδρεια, πόλη που νοσταλγούσα απο παιδί χωρίς να έχω συναντήσει κανέναν της κάτοικο εκτός απο στίχους του βέβαια.

Και να τώρα, χάρη στο ξεφυλλισμα του αγαπημένου μου «Αλεξανδρινού Κουαρτέτου» του Ντάρρελ που τέτοια μέρα γιορτής μου δώρισε η Κ., του Νείλου τ’ αμμοχώραφα κι όχι μονάχα η Αλεξάνδρεια μοιάζουν περισσότερο με τόπο της επιστροφής φέροντας και τό Κάϊρο-δέντρο πιό κοντά. Διαβάζω ξανά:

«Πλατεία Ζαγλούλ-ασημικά περιστέρια στο κλουβί. Ένα θολωτό υπόγειο με μιά σειρά μαύρα βαρέλια, πνιγμένο στον καπνό απο τις τηγανιτές μαρίδες και την μυρωδιά του ρετσινάτου. Ένα μύνημα ορνιθοσκαλισμένο στο περιθώριο μιάς εφημερίδας. Εδώ έχυσα κρασί στο μαντώ της κ ενώ την βοηθούσα να επανορθώσει τη ζημιά άγγιξα τυχαία τά στήθια της. Δεν ανταλλάξαμε ούτε λέξη. Στο μεταξύ ο Περσγουόρντεν μιλούσε τόσο ωραία για τήν Αλεξάνδρεια και την πυρκαγιά τής βιβλιοθήκης της. Στο δωμάτιο από πάνω ένα κακομοίρικο παιδί στριγγλίζει απο μηνιγγίτιδα....»

Λώρενς Ντάρρελ , Αλεξανδρινό Κουαρτέτο , Ιουστίνη, μετφ Αιμίλιος Χουρμούζιος

Αργότερα βέβαια, μιά ξεχωριστή Πρωτοχρονιά άκουσα στην Αθήνα την Οm Kalsoum...

2007-12-02T13:51:00.000-08:00

To ραδιόφωνο του Μπρέχτ

Το σπίτι του Βertolt Brecht και της & Helene Weigel βρίσκεται σε μιά άχαρη συνοικία στό Σαρλότεμπουργκ, στο ακρόριο του παλιού ανατολικού Βερολινέζικου τομέα, δίπλα στo "γαλλικό", όπως λεγόταν τό '53 , νεκροταφείο.

Απο τον κήπο του παλιού δίπατου σπιτιού της Chausseestrasse, βλέπεις τά λουλούδια και τίς ταφόπλακες του κοιμητηρίου κι ανάμεσά τους εκείνες τών Hegel και Fichte .

Το σπίτι είναι όμορφο τήν άνοιξη, μα όλες οι εποχές το λούζουν στό φώς αιτία για το χρώμα τών στοιβαγμενων απο τοίχο σε τοίχο βιβλίων, που ανάμεσά τους μετράς ικανότατο όγκο αρχαιοελληνικής γραμματείας και άπω-ανατολικής ποίησης!

Εκτός απο τόν κινεζικό πάπυρο με τα χαϊ κού στο στενό υπνοδωμάτιο, δύο είναι τά αντικείμενα που κεντρίζουν το ενδιαφέρον μου .

Τό ένα απο αυτά, το ραδιόφωνο του συγγραφέα .

Ο Μπρέχτ εμπιστευόταν την τεχνολογία και πίστευε πώς η χρήση της μπορεί όχι μόνο να υπηρετήσει την τέχνη, αλλά και να συμβάλλει διαμεσολαβητικά τόσο στον εκδημοκρατισμό της πληροφορίας όσο και τής ίδιας τής τέχνης δημιουργώντας ενεργητικούς ακροατές . Χαρακτηριστικά έγραφε το 1932:

"Το ραδιόφωνο θα μπορούσε να είναι το καλύτερο μεσο για την εγκαθίδρυση μιάς δημόσιας επικοινωνίας, ένα τεράστιο δίκτυο απο καλωδιώσεις .
Δηλαδή αυτο θα μπορούσε να συμβεί αν ξέραμε πώς να δεχτούμε εξίσου όπως μεταδίδουμε , πώς να αφήσουμε τόν ακροατή να μιλήσει εξίσου όπως ακροάζεται , πώς να επικοινωνησουμε μαζί του αντι να τον απομονώνουμε . Στην βαση αυτή το ραδιόφωνο δεν θά ήταν ο παροχέας μιά επιχείρησης αλλά ο οργανισμός τών παροχέων ακροατών του"

Der Rundfunk als Kommunikationsapparat" in Bjitter des Hessischen Landestheaters Darmstadt, No. 16, July 1932]

Πέρα όμως απο τίς κοινωνικές του πεποιθήσεις γιά τό ραδιόφωνο, τό ίδιο το ραδιόφωνο-αντικείμενο, το μικρό εκείνο παλιό κουτάκι με τά κουμπιά στο υπνοδωμάτιο, ό Brecth φαίνεται να το αγαπούσε πολύ. Τόσο πολύ:

Η ΜΠΑΛΑΝΤΑ ΤΟΥ ΡΑΔΙΟΦΩΝΟΥ:

Μικρό μου κουτί,

που με κρατούσες συντροφιά

Στίς αποδράσεις μου

Κι εγώ σε φρόντιζα

Μην πάθεις τίποτα

Και σ' έπαιρνα μαζί μου

Απ'τό σπίτι στο καράβι

Κι απ' τό καράβι στο τραίνο

Ήσουν εκεί δίπλα στο κρεβάτι μου

Ακόμα και στις ώρες του πόνου

Απ'τό πρωί μέχρι τό βράδυ

Για να μπορούν οι εχθροί μου

Να μου μιλούν γιά τις νίκες τους

Να μου λένε πόσο νοιάζονται γιά μένα,

Θέλω να μού υποσχεθείς

Πώς δεν θά σωπάσεις ξαφνικά

Bertold Brecht

Mτφρσ. Μιχάλης Μήτρας

δημ. "η Λέξη", 132, τευχ. 1000, μάρτης-απρίλης '96

Δεν ξέρω πώς μου 'ρθε ξαφνικά να γράψω γιά τον Μπρέχτ και τό ραδιόφωνό του. Εγώ τα ποιήματα του Μανώλη Αναγνωστάκη σκεφτόμουν απόψε. Ας είναι.

2007-11-27T15:17:00.000-08:00

Lilac wine

Στο τέλος τής μέρας
η γεύση σου ζαλισμένη,
απλώνεται βελούδινη
στα συρματοπλέγματα
τής αγκαλιάς μου,

Lilac wine θεϊκα απο τον Jeff Buckley

2007-11-26T15:31:00.000-08:00

"Ye gods, what havoc does ambition make among your works!"

Joseph Addison

Beauty 'n havoc
Ο Edward Burtynsky η J ennifer Baichwl

και τα μηχανοποιημένα τοπία:

2007-11-20T14:06:00.000-08:00

Το πάζλ στον αέρα

2007-11-17T05:57:00.000-08:00

Running in the rain

Προσπαθούσε εδώ κι ένα εικοσιτετράωρο να γράψει κάτι, αλλά είχε μπερδευτεί. Μπορεί και να ‘χε κουραστεί η θυμώσει. Ήταν κι η δουλειά που είχε κολλήσει. Κι ο κακός καιρός. Χθες κ σήμερα έβρεχε ανελέητα. Το βράδυ πέφτανε καρεκλοπόδαρα απ’ το πατάρι και το πρωί στάζανε οι μύτες απ τις μαρκίζες πάνω στους σβέρκους των περαστικών. Τώρα άνοιξε πάλι σε λιακάδα.
Τι ψυχασθένεια! μουρμούρισε. Θα μας τρελάνει όλους αυτή η εναλλαγή, θ’ αρχίσουμε να λιποθυμάμε ομαδικά στους δρόμους σε λίγο με τις ομπρέλες και τα μάτια ανοιχτά.

Το μόνο που ξέρω είναι πώς δεν υπάρχει συμπαγής εικόνα, σκέφτηκε. Αλλάζουμε, αλλάζουμε διαρκώς. Διαφεύγουμε διαρκώς χορεύοντας μια μακριά μια κοντά απ’ τους εαυτούς μας και τους άλλους. Κι αυτό το σώμα ακόμα, η σάρκινη βεβαιότητα, μήτε κι αυτό μένει σταθερό. Πόσα εκατομμύρια κύτταρα πέθαναν μέσα μου σήμερα;

Ήταν σωστό που ο Κίμωνας έγραφε γράμματα λοιπόν! Δεν ήταν ότι προτιμούσε τις λέξεις, ήξερε μάλλον. Ε, ναι μάλλον ήξερε. Κάτι τέτοια πώς να τα πεις στο τηλέφωνο; τα μουρμουρίζεις κάτω απ τις μαρκίζες στον εαυτό σου, τα κάνεις γράμματα, πόστ, τραγούδια, κάτι, τίποτα.
Ουφ……πόσο ήθελε να τρέξει τελικά.……

Έτρεχε αργά στο δασάκι και κάτω απ τα πέλματά της έβγαζαν ήχους ασθενικούς λασπωμένα χώματα, βρεγμένα κουρελιάρικα φύλλα και μικρές πέτρες. Η ανάσα, δροσερή ακόμη, ανεβοκατέβαινε ρυθμικά από τη μύτη στο λάρυγγα , από κει στα τοιχώματα του στέρνου και πάλι πίσω μες απ' το μισάνοιχτο στόμα.

Πόσο χρονών αισθάνεσαι αλήθεια; είχε ρωτηθεί. Έτρεχε και δυσκολευόταν να γελάσει. Πόσο; Καθόλου! Μα δεν αισθανόταν πόσο. Δεν θυμόταν ποτέ να είχε νιώσει τον χρόνο ως πόσο. Ως πώς μονάχα τον ένιωθε τον χρόνο, ως πώς.
Μα και πώς να το εξηγήσει αυτό αλήθεια;

Οι ταυτότητες δεν είναι τελικά και τόσο άχρηστες. Σε βγάζουν από την δύσκολη θέση όταν χρειάζεται να προσδιορίσεις πράγματα. Αλλά δεν θυμόταν και να είχε ρωτηθεί συγκεκριμένα.

Είχε φτάσει στο τέλος του μονοπατιού. Η φόρμα είχε λασπωθεί ελαφρώς στα πλαϊνά κι ο ιδρώτας έτρεχε ζεστός στην ραχοκοκαλιά. Στάθηκε στο πεζούλι κι έσκυψε παίρνοντας βαθιές ανάσες. Μετά από μερικά λεπτά ανασηκώθηκε. Έστρεψε το κεφάλι ψηλά κι έγειρε το κορμί προς τα πίσω. Το ρολόι έδειχνε σαράντα τρία λεπτά....

τέλος πάντων, μουρμούρισε, χαμογελώντας ψηλά στον κακοχρωματισμένο ουρανό, σορτς δε φοράω … λονγκς όνλυ είμαι ο εφιάλτης κάθε αγοριού κι από ουίσκι πίνω λαγκαβούλιν…

2007-11-12T08:35:00.000-08:00

Σάν Μωρό

Η Δευτέρα μου σαν εκκρεμές.

Το πολύ και το λίγο σαν η μέσα μου ταλάντωση. Η χαρά του κι η κούρασή του.

Το παρόν κι όλα όσα δεν θα κατορθώσουν να χωρέσουν μέσα του.

Οι δουλειές και τά βιβλία με το ανοιχτό στόμα τους να χάσκει.

Ξανά οι μπήτ έξω από την πόρτα μου αυτή τη φορά λόγω θανάτου . Και λοιπόν;

Ανάμεσα ύπνου και ξύπνιου η μισοσυνειδητή μου Δευτέρα θέλει να σφυρίζει

αδιάκοπα:

Love is... Jean Moreu

2007-11-07T01:18:00.000-08:00

Ελέκτρες, Αντιγκόνες, δε κακομαθημένα οφ Σοφόκλες

& oι ματιές των άλλων!

Γοητευτικές πολύ όσο και αλλοιωτικες ( η λέξη τονίζεται κατ' επιλογή).
Μιά Αντιγόνη με αέρα πρόζας "εκόλ ντε φάμ" γι’ αρχή, μια υστερική Ηλέκτρα για τέλος κι η ατάκα αναδύθηκε φυσικά: «το τελετουργικό της καλοκαιρινής κατάβασης στο θέατρο της Επιδαύρου δεν θα το επαναλάβω στο μελλον» .
Κι έτσι θα γίνει μάλλον, του λόγου τηρηθησομένου, αφού πια ολίγον βλέπω, ολίγον αισθάνομαι, ολίγον ευχαριστούμαι κι είμαι ακόμα στο νωρίς ώστε ανωφελές στ’ ολίγον ν΄αρκούμαι.

Τί έγινε; Κασάτο κοντοχειμωνιάτικα; Όχι ακριβώς.
Πρόσφατα, είδα την κατά Στράους Ηλέκτρα. Η όλη προσέγγιση της γερμανικής όπερας σκηνογραφικά και σκηνοθετικά μου θύμισε και στις μικρότερες ακόμα λεπτομέρειες την κατα Στάιν επιδαυρική: Τ’ αρβυλακια, τα κουρέλια, η υστερικη κορη του Φρουντ που αδυνατει να υπάρξει μπρός στη ντίβα μαμά, το γκρίζο μεταλικό παλάτι του ολοκληρωτισμου, η μποτα του Αίγισθου, ο τζενταϊ Ορεστης, τα λιμπρετα....., τό όλο πράγμα αρκετό να μ’ εξσφενδονίσει με «το καλησπέρα» στον Αύγουστο, συμπληρώνοντάς μου, ετεροχρονισμένα, τά λόγια τών λόγων που έχασκαν μέσα μου κενοί στο διάστημα απο την θεατρική παράσταση μεχρι την προσφατη οπερετική .
Στην γερμανίδα Εlectra τής κρατικής όπερας της Βιέννης έκλεισε το παζλ της εικόνας με τα γκρίζα σύννεφα που σχημάτιζε μέσα μου την σκέψη :
Πώς οι «πρωτοπορίες», όπως κουβαλάμε τά τελευταία χρόνια τίς βορειοευρωπαικές ματιές στην τραγωδία είτε αυτοτελώς, είτε ως συμπράξεις, συχνά δεν είναι καθόλου πρωτοπορίες. Αλλά στην πραγματικότητα απλώς και μόνο η ανάγνωση του «δικού σου» από τον «άλλον», μια ανάγνωση μέσα απ' το φίλτρο των «δικών του παραμυθιών» των «δικών του τοπίων» και των «δικών του περιορισμών».
Αυτό δικαιώνει την άποψη που είχα διαβάσει –αλλά και διαπιστώσει-, για την αμηχανία έως ανυπαρξία του χορού στην κατα Σταϊν Ηλέκτρα, καθώς και τ’ οτι θύμιζε βιενέζικη οπερέτα.
Στην πραγματικότητα, θύμιζε όπερα και τώρα ξέρω πως θύμιζε την συγκεκριμένη του Στράους παρά οπερέτα. Κι όσο για τον χορό δεν θα λεγα τη λέξη αμηχανία, αλλά αδυναμία αναγνώρισης του σκοπού του. Κατανοητό, αφού παρόμοιες παραστάσεις της μετοχής της κοινότητας στο ατομικό δράμα δεν φέρει η γερμανοβαβαρική μοναρχική παράδοση.

Δεν αφορίζω την "άλλη" ανάγνωση στην τραγωδία, αντιθέτως μάλιστα την βρίσκω γόνιμη κι απαραίτητη -ως το βαθμό που δεν θέλουμε να φτιάξουμε μια τραγική πρόζα ας πούμε-, ούτε την θεωρώ «τοπικό» τοτέμ η εθνική υπόθεση, αυτό δα έλλειπε. Εξάλλου οι όντως πρωτοπορίες ως καινές είναι ουσιαστικό «δικές»,άχρονες και πολύγλωσσες.
Αναρωτιέμαι όμως γιατί θα πρέπει να λιγοστεύουμε –στο επιφανειακό - αυτο που διαθέτουμε για να μη το βαριόμαστε, ενώ αντιτο μόνο που αρκει καμμιά φορά είναι αντί ν' αποστρέφουμε το βλέμμα δανειζόμενοι κάποιο άλλο να τολμάμε να εμπλουτίζουμε το δικό μας "σκάβοντας στον ίδιο τόπο για τα υπόλοιπα" όπως λέει ο ποιητής.
Εκτός πιά κι έχουμε αλλάξει τόσο που έχουμε ανάγκη τις ματιές τών άλλων για να γνωριζόμαστε...

2007-11-04T09:26:00.000-08:00

True Romance & True tragedy

Η «True Romance - αλληγορίες του έρωτα από την αναγέννηση ως το παρόν” εγκαινιάστηκε στην Βιέννη σαν το «οπωσδήποτε» εικαστικό γεγονός του φθινοπώρου μαζί με την «Viva la Muerte: Death in Hispanic Art» που επίσης παρουσιάζεται ως τον Φλεβάρη στο Kunsthalle της γειτονιάς των Μουσείων (Museumquartier).

H True Romance ως ιδέα εξαιρετική: μια διαδρομή με αφετηρία τους στίχους του Πετράρχη στην Laura, τέρμα το Valentine toDay’s πραγμοποιημένο kitsch και στόχο την διήγηση της αναπαράστασης του έρωτα στην Δύση από την αναγέννηση ως σήμερα.

Αποφασίζουμε με την ομπρέλα μου να μην την χάσουμε. Χάσαμε; Χμ..Η διαδρομή διασκεδαστική και συμπαθητική ο στόχος όμως ήταν truly κάπου αλλού. Σαν να πήρα μαζι με το εισιτήριο της έκθεσης το εισητήριο για εσφαλμένο δρομολόγιο του τραμ έτσι που αντί στο κέντρο βρέθηκα σε ομορφούτσικο άσχετο προάστιο χωρίς καφενείο.

Κάποιος σίγουρα παρέλειψε να συμβουλευτεί μερικές κατηγορίες ειδικών που όντως ήξεραν για το ρεξόνα.... ιδίως σχετικά με τά συμφραζόμενα γύρω απο τό θέμα τών τελευταίων δεκαετιών.

Στα απαίδευτα μάτια της ομπρέλας μου -ντρέπομαι που είναι τόσο απαίδευτη-, άρεσαν περισσότερο οι, γεμάτοι στίχους του Πετράρχη, τοίχοι κι οι υπάλληλοι με τα χαριτωμένα μπλουζάκια που έγραφαν: «smile to someone you don’t know in the street» η κάπως έτσι, παρά η ως «πλίνθοι κέραμοι....» συνύπαρξη Durer μέ ζαμπονοτυρόπιττα .

Το χειρότερο ; Η ομπρέλα μου παρέμεινε αμετανόητη στίς προτιμήσεις της -τι να πεις...!

2007-11-02T11:11:00.000-07:00

Διαβάζοντας τον Δ.

Ο Δ. μέ κυοφορεί μές σε σελίδες .

Σαν θηλυκό έμβρυο στα σπλάχνα του, κολυμπάω ανάποδα μεταξύ επιθέτων και κατηγορηματικών προσδιορισμών.

Δεν θα γεννηθώ απ’ το κεφάλι του. Έχω κοτσίδες, φοράω τσόκαρα κι ο υγρός αέρας θά κάψει τ’ ασχημάτιστα πνευμόνια μου.

Διαβάζοντας τον Δ. που δεν είναι μυθιστόρημα.

Ένα βροχερό απόγευμα Παρασκευής στο νότο που δεν είναι χειμώνας .

Ακούγοντας Τσέσνατ που δεν είναι Ντύλαν

2007-10-31T15:16:00.000-07:00

Egon Schiele

Πέθανε από ισπανική γρίπη, στα 28, μια μέρα σαν κι αυτή (31-10-1918) και κάποιοι είπαν πως μοιάζει στον Ρεμπώ κυρίως χάρη στη δημιουργική του παραφορά.

Αντικρίζοντας δυο διαφορετικά γυμνά αυτοπορτραίτα του, της πρώτης περιόδου, του στο Leopold museum, ο αυθόρμητος συνειρμός με παραπέμπει περισσότερο στον Κάφκα παρά στον Ρεμπώ –κι ίσως όχι άστοχα μιάς κι η μητέρα του ήταν βοημή κι ο ίδιος έμεινε κάμποσο στο Κρούμλοβ-.

Ο φτωχός νεαρός απο το Tulln ως τα 20 του, δεν μετασχηματίζει απλώς το ζωγραφικό του στυλ σε, κατ' απαίτηση της εποχής του, μοντερνιστική ακρότητα, αλλά κυριολεκτικά μεταμορφώνεται και μεταμορφώνει την τέχνη του σε σάρκα , σφραγίζοντας κάθε ένα έργο του με μια πρωτοφανή, υπερχειλίζουσα και θριαμβική σεξουαλικότητα.

Στην τέχνη ο ερωτισμός κι η αναπαράστασή του πάντα συνυπήρχαν κι απ' το αρχείο κάθε καλλιτέχνη σπάνια λείπει μιά σειρά με τά «ερωτικά» του, όμως ο Schiele είναι εκείνος που τολμά να μετατρέψει τον ερωτισμό του σε μόνιμο μοτίβο της τέχνης του.

Βλέποντας πρώτη φορά τόσα πολλά έργα του απο κοντά , σχηματίζεται μέσα μου μιά ζωηρή εντύπωση:

πως ο Schiele θα πρέπει να ζωγράφιζε σαν η ίδια του η ζωή να εξαρτιόταν ακριβώς από την έκφραση, οχι απλώς του ερωτισμού των σωμάτων, αλλά της σεξουαλικότητάς τους.

πώς θά πρέπει να ζωγράφιζε σαν αυτη ακριβώς η έκφραση, νά μην αποτελούσε μονάχα το κίνητρο της τέχνης του, αλλά το υπαρξιακό του μανιφέστο, καλλιτεχνική του αλήθεια και σταθερή του προσωπική αγωνία.

Ότι στόν Μunch παραμένει υπόρρητο, στόν Schiele (που καίτοι παράφορος αντί διανοητικός δεν πρέπει ν' αγνοούσε το έργο του διάσημου συμπολίτη του Φρόυντ), διατυπώνεται με ψυχολογική ακρίβεια σάν “ne pensent qu’ a ca” (:ό καθένας νά σκέφτεται μόνο αυτό) αποκαλύπτοντας στην σεξουαλικότητα του πλάσματος την αλήθεια του.

Εργα του Egon Schiele μαζι με του δάσκαλού του klimt και του Oscar Kokoschka εκτιθενται και στην Αθηνα στό μέγαρο μουσικής απο τις 23 Οκτωβρίου.

2007-10-29T16:14:00.000-07:00

V ΄07
η αλλιώς :

Η Όλυφ δεν έχει κανέναν νά πάνε σινεμά. Γι’αυτό πάει με τόν Μάρκες στην Βιεννάλε.

Λίγο μετά τις εφτά χτύπησαν στο καμπαναριό οι καμπάνες τής κινηματογραφικής λογοκρισίας. Ο πάτερ Άγχελ χρησιμοποιούσε αυτό τόν τρόπο για να ανακοινώνει τον ηθικό χαρακτηρισμό τής ταινίας σύμφωνα με τον κατάλογο που λάβαινε κάθε μήνα απο τό ταχυδρομείο. Η γυναίκα του συνταγματάρχη μέτρησε δώδεκα χτυπήματα τής καμπάνας.

-Ακατάλληλη γιά όλους είπε. Πάει περίπου ένας χρόνος που οι ταινίες είναι ακατάλληλες γιά όλους. Κατέβασε την κουνουπιέρα και μουρμούρισε: Ο κόσμος είναι διεφθαρμένος» . Αλλά ό συνταγματάρχης δεν έκανε κανένα σχόλιο."

Απ/μα από: «Ο συνταγματάρχης δεν έχει κανέναν νά του γράψει», Γκαμπριέλ Γκαρσία Μάρκες μετ. Κλαίρη Σωτηριάδου.

Με κάτι τέτοιες ιστορίες έφτασα ώς την Βιέννη.

Η Κυριακή αποδείχτηκε η ιδανική μέρα για κινηματογράφο παρά τόν λιγοστό χρόνο. Είχε βάλει να βρέχει απ’ τό χάραμα με ΄κείνη εκεί την γκριζόμαυρη βορειοευρωπαική βροχή («σαχλαμάρες», χμουρίζει ο Μάρκες στον πάτο τής τσάντας μου, «η βροχη είναι βροχή απ’όπου κι άν την βλέπεις»).

Εχω να διαλέξω. Στο Κινστλερχάους προβάλλουν τό «Ημερολόγιο ενός ελεγκτή» του Zhanabek Zhetiruov (α’ βραβειο φεστιβάλ Τορίνο 07)

Ομως, η αγαπημένη παππουδίστικη ομπρέλα με την ξύλινη λαβή και το μονόγραμμα με πάει ίσια στην Γιοχάνεσγκάσε και κάνει πολύ καλά. Γιατί εκεί, σ’ έναν απο τους ομορφότερους κινηματογράφους που ξέρω, το Μετρό-Κίνο προβάλλεται η νικήτρια ταινία του Λοκάρνο 07 τό AI NO YOKAN του Kobayashi Masahiro («Αίσθηση αγάπης» έχει μεταφραστεί στά καθ’υμάς «Τhe rebirth» το μεταφράζουν οι αυστριακοί).

Ενα έγκλημα μεταξύ ανηλίκων μαθητριών, η κατάρρευση της ισορροπίας του γονιού, η συνθλιβή μέσα στην μνησικακία, η συγχώρεση;

«Δεν μπορώ πιά να ζήσω χωρίς εσένα, αλλά δεν έχω την ικανότητα να ζήσω με σένα».

Η ταινία καθηλώνει με πολύ απλά μέσα. Η κάμερα κινείται μέ τον τρόπο που κοιτάζουν οι ήρωές της, ώσπου γίνεται βλέμμα.

Ο Κομπαγιάσι διαβάζει Ντοστογιέφσκι και γράφει μουσική. Είναι μαζι μας στην αίθουσα και μέσα στο τζίν και το κόκκινο αδιάβροχό του μοιάζει μεταμφιεσμένος! Παρακολουθω την συζήτηση που ακολουθεί στά γερμανικά και τα ιαπωνικά, που δεν μιλώ, μόνο και μόνο για νά χαζέψω την ησυχία και την σεμνότητα στους τρόπους του Κομπαγιάσι. Απο την χαρά μου θέλω να τον φιλήσω...

Εισητήρια εξαντλημένα για το Control και μετά βίας κατορθώνω νά βρω για τό Sygisball. Πήγα με πολλές προσδοκίες πού έμειναν ανικανοποίητες. Η ταινία θα παιχτεί και στην Θεσαλλονίκη στο φεστιβάλ και νομίζω οτι μάλλον θά αρέσει εδώ. Σε μένα φάνηκε μιά ταινια με πολλες καλές ιδέες (και τεχνικά) που όμως χάθηκε μέσα σε μια ανερμάτιστη φλυαρία και ημιτελή πολυπραγμοσύνη, ίσως ο VEIKO ÕUNPUU όντας ό ίδιος πολυπράγμων να μην κατόρθωσε να τιθασεύει το υλικό του.

Μια ταινία «γιά άντρες με ευαίσθητη καρδιά και άρρωστο συκώτι» που θα μπορούσε να συγκινήσει και την καρδιά του κοινού και το συκώτι του....Τουλάχιστον μάς αποζημίωσε η μουσική που ήταν θαυμάσια...

Εδώ το όμορφο τρέϊλερ και τό τραγούδι το τίτλων:

Τί συνέβη όμως ανάμεσα σε δυό ταινίες και 12 ώρες;

2007-10-16T05:55:00.000-07:00

Οι μέρες κουρνιάζουν αμήχανες στ' ακροκέραμα δυο εποχών
και μιας ηλικίας.
Η εγγύτητα που σου χαρίζει η απόσταση.
Ο χώρος ανάμεσα σε δυο χειρονομίες και μια σιωπή.
Οι γεμάτες παλάμες που δεν έχεις .

Διαβάζοντας , ενδιάμεσα, Αρσένι Ταρκόφσκι:

".........Βαδίζαμε στ' άγνωστο αντάμα.
Μπροστά μας αντικατοπτρισμοί θαρρείς ,
Πόλεις χτισμένες ως εκ θαύματος,
Άγρια μέντα έγερνε κάτω απ' τα πόδια μας,
Πουλιά ταξίδευαν στο δρόμο μας,
Τινάζονταν τα ψάρια πάνω απ' τό νερό,
και μπρος στα μάτια μας ξετυλιγόταν ο ουρανός....

Όταν η μοίρα μας πήρε το κατόπι,
Παράφρονας με το ξυράφι στο χέρι."

Αποδοση Χρήστος Κουλτούκης, Άρτα 2007

2007-10-14T08:19:00.000-07:00

pollution

2007-09-23T05:36:00.000-07:00

ΣΑΝ ΜΑΔΡΙΓΑΛΙ

Βάϊ Βάϊ βαρέθηκα!
διακόσια χρόνια ύστερα, μετά τον Weberούλη
τον ομιλούντα Βeni μας με ύφος πατερούλη.
Για την βαθιά συντήρηση που γύρω μας απλώνει
και σαν καινός μεσαίωνας πέφτει και μας πλακώνει,
πώς να μιλώ πως ν ακουστείς με τέτοιου είδους χούι ;
ακόμα κι η αγάπη μας κάνει πώς δεν ακούει .

Μα εγώ θα σου το πώ με vielle a roue
στην Παναγιά τη Σουραυλού
πώς το λουλούδι του γκρεμού
χώμα είναι και ρίζα του τρελλού.

2007-09-15T01:09:00.000-07:00

Εκλογική οδηγία

Για κάποιους, οι εκλογές είναι ακόμη η γιορτή τής κοινότητας που συμπυκνώνει τόν εαυτό της δηλώνοντάς τον. Για κάποιους άλλους, είναι η άσκηση ενός θεμελιακού ατομικού δικαιώματος. Για πολλούς πάλι, μιά άσκοπη παράτα δίχως νόημα και ουσία .

Παρόντες κι απόντες, ερημίτες η κοσμικοι, όλοι μετέχουν στόν χώρο και τό χρόνο μαζί ή σινάμα μεταξύ τους, όντας ταυτόχρονα κι αναπόφευκτα σχετιζόμενες πολλαπλότητες καθένας.

Συνήθως, κεντρικοί πρωταγωνιστές τών γκρεκάνικων τραγουδιων της Κ.Ιταλίας είναι η φωνή κι ενα μόνο κρουστό όργανο, που τόσο σε άλλες παραδόσεις όσο και ιδίως στίς μερες μας είναι απλώς συνοδευτικό: το ταμπουρέλο.

Αυτές οι μουσικές μονάδες όργανο και φωνή, αποκτούν τήν δυναμή τους, ως προερχόμενες απο κι απευθυνόμενες πρός την κοινότητα στά πλαισια μιάς κοινής συνάθροισης.

Στίς μερες μας, οι λόγοι τών συναθροίσεων έχουν αλλάξει κι οι παλιοί σκοποί δεν αγγίζουν με τον ίδιο τρόπο, όχι μόνο τους νέους αλλά και τους παλιούς.

Ένα όμορφο τραγούδι του ενός όμως, μπορεί πάντα να παιχτεί με πολλούς τρόπους κι απο πολλους μαζί χωρίς να χάνει την αρμονία του.

Αρκεί η μπαντα νά εχει κέφι ε;

2007-09-07T12:21:00.000-07:00

Οι μέρες του Σεπτέμβρη βουλιάζουν όλο και πιό βαθιά μέσα σε οθόνες. Με τυλίγει ένας παράφωνος αντίλαλος ...

FATIGUE

Έλα μικρό μου, σήμερα.

Την κούρασή σου απ’ το σβέρκο να κρατήσω.
Σε μιά μου μπούκλα ν' αποθέσεις, απαλά, μιας ηλικίας παιδικής
τον κάματο.
Εγώ που ν' αγαπώ δεν ξέρω, θα σε βαστάξω τόνους .

Σ’ αιωνιότητα μικρή. Σε στρογγυλή στιγμή δευτερολέπτων.

Μέλι στα καταφαγωμένα σωθικά, σύννεφου δέρμα στα γδαρμένα γόνατά σου.

Όπως καταύγαστο πρωϊνό στούς πολικους θά σου γελώ.
Ζυμάρι, στων χειλιών την κορυφογραμμή η αφή μου.
Κι όπως γλυκά θά σε φιλώ,

στου οισοφάγου το λαβύρινθο
θ’ αφήσω να κυλήσεις.

Αίμα να γίνεις και χυμός.

Μπιλίτσα μου!

2007-09-01T03:50:00.001-07:00

Γυρίζω σπίτι και βρίσκω στάχτες. Στάχτες παντού . Χωμένες ως τό κοίλο του λουτήρα. Σαν μάτια που ξεχνούν ν’ αγαπούν. Η στάχτη, είπε, είναι αυτό πού απομένει απ’ ότι άλλοτε έλαμπε ζωντανό και χυμώδες . Πώς ήρθαν; Πόσο μακριά ταξιδεύει ο άνεμος; Τι μπορεί νά κάνει κανείς την στάχτη; Τι να ξεπλύνει μ αυτή;

Δε πάω να πενθήσω με τά μαύρα . Εχω πιει τη θάλασσα. Ακόμα και στα νεκροταφεία φυτεύουν. Τί να κάνω πιά στίς πλατείες ; Μαυρίσαν οι φωνές . Σαν καρακάξες κρεμούν τ’ αχρηστεμένα τους φτερά έξω απ' τα δημόσια τσιμέντα. Σαν κουρούνες μαζεύουν γυαλιστερά πετραδάκια ξεγελώντας την πείνα.

Δε πάω να πενθήσω με τά μαύρα Εχω πιει τη θάλασσα . Εχω βουτήξει τα πόδια στο σταφύλι. Εχω μεθύσει στό κλάμμα. Δεν πάω να μαυροφορέσω στις πλατείες. Θα φορέσω τ’ άσπρα. Και θά μαζέψω τίς στάχτες. Προσεχτικά. Σ’ αγγείο γεωμετρικό. Και πλάι του μυρωδικά : δίκταμο, αλιφασκιά, βάλσαμο και θυμάρι, Και πανω του φωτογραφίες που χαμογελούν χωριά . Εικονοστάσι τέτοιο κι αφιερωμα στον «πρό αιώνων» τόπο.

2007-08-18T01:51:00.000-07:00

Έκτακτο δελτίο -Mega-Βουλή απευθείας σύνδεση-Κ.Καραμανλής-Γιατί ζήτησα προωρες εκλογές:

«Το εθνικό συμφέρον επιτάσσει άμεση προσφυγή στο λαό»

Ευτυχώς που και ο λαός λείπει.

Κι όταν γυρίσει ελπίζω ν' ασχολείται με το μπάσκετ.

Πάνω που κάηκαν και τα δέντρα....

2007-08-16T08:18:00.000-07:00

Το ρεγάλο

Μισομεθυσμένος, με τα χρυσαφιά του να τρεμοπαίζουν, χυνόταν, ξαπλωμένος στο πεζούλι της αυλόπορτας, ο μεσημεριάτικος ήλιος ενός μάλλον καλοκαιρινού Φλεβάρη.

-Νομίζω ότι ένα ποτήρι κρασί στην αυλή είναι το καλύτερο γιορταστικό για την περίσταση, δεν συμφωνείς μικρή μου;

Κλείνοντας συνωμοτικά το μάτι στο είδωλό της, στον καθρέφτη του χωλ, η Ρένια κατευθύνθηκε στο εσωτερικό του σπιτιού διασχίζοντας, με μικρά χορευτικά βήματα, τον άχαρο μακρύ διάδρομο με το πολύτιμο δεματάκι στα χέρια. Θα βρισκόταν σχεδόν στη μέση του, λίγο μετά το ύψος του λουτρού, όταν τινάχτηκε και κοκάλωσε μαζί σαν να της είχε διαφύγει κάτι πολύ σημαντικό.

Μ’ ένα σάλτο έκανε μεταβολή κι έτρεξε ξανά στην πόρτα. Χίμηξε στο μπαλκονάκι που χώριζε την ξώθυρα από το δρόμο, προτείνοντας ολόκληρο το κορμί της έξω απ το κάγκελο και λίγο έλειψε να γκρεμιστεί για δεύτερη φορά...

-Κύριε Γιώργο , κύριε Γιώργοοο…

Ο ταχυδρόμος, ένας συμπαθητικός μεσόκοπος με παχύ μουστάκι και γλυκά καστανά μάτια που, στενεύανε αδιόρατα σαν ξάνοιγε ο καιρός κι ελάφρωναν οι φορεσιές των γυναικών, είχε κιόλας φτάσει στη γωνία. Η γειτονιά δεν είχε γράμματα εκείνη την ημέρα κι ο Γιώργος είχε κόψει δρόμο. Η φωνή της τον βρήκε με το δεξί του πόδι στον αέρα, λίγα εκατοστά προτού ν’ αγγίξει με τη φτέρνα το πεζοδρόμιο της οδού Ανεμώνων.

Γύρισε το κεφάλι με το πόδι του ακόμα μετέωρο. Η Ρένια του έγνεφε ανυπόμονα, με το πορτοκαλί της χέρι ν’ ανεβοκατεβαίνει ζωηρά .

-Λες; Μπαά , παλιό-γέρασα πια. Μια φορά κι ένα καιρό μου γνέφανε γιαα.. κεράσματα και τούτο δω το ξέρω από μωρό. Αδιάφορο. Ναι! Aδιάφορο μωρό, σχεδόν χαζό, κι εδώ που τα λέμε δεν έχει και πολυαλλάξει με τα χρόνια. Τι στα τσακίδια θέλει και με ξεκουβαλάει; .

Η Τενέδου δεν διέφερε και τόσο από την Ανεμώνων. Και οι δυο, χτισμένες ανάμεσα στα 70 με 80, δεν θύμιζαν καθόλου τον άλλοτε αγροτικό χαρακτήρα της περιοχής. Ο Γιώργος, που είχε προσληφθεί στην υπηρεσία μετά την μεταπολίτευση, ελάχιστα πια θυμόταν τα χωράφια με τα οπωροφόρα, τις ελιές και τη μεγάλη μουριά που η πιτσιρικαρία την έλεγε «τό λεωφορείο» . Ούτε και του ‘κανε και καμιά εντύπωση του Γιώργου που δεν είχε μείνει ούτε ένα τόσο δα δέντρο στο δρόμο. Μόνο τις νοικοκυρές νοσταλγούσε που και που, κι ειδικά την Σμαρώ. Έπλενε με το λάστιχο τα μπαλκόνια με το γλαστρικό η Σμαρώ ξυπόλητη και με τη ρόμπα της μισοβρεμένη. Και γυαλίζανε τα κουμπάκια-φίλντισι πάνω στο λουλουδιασμένο τσίτι. Και τα κρίνα μοσχομυρίζανε. Δυο οι γλάστρες με τ’ άσπρα, δυο και με τα κόκκινα. «Αχ! Σμαρώ-Σμαρώ!»

-Αχ! Γιώργο -Γιώργο πως μου διέφυγε. Αυτό είναι για σένα.

Η Ρένια κρατούσε στο χέρι ένα 50αρικο χαμογελώντας μισό-ναζιάρικα, μισό-ντροπαλά. Σαν κουβάς με νερό στα μάτια τον ξάφνιασε το 50 ευρω τον Γιώργο κι η εικόνα της Σμαρώς ξεπλύθηκε μονομιάς μες το παστέλ χρώμα του νοσμίσματος.

-Μπααά; ρεγάλο Ουρανίτσα, ρεγάλο; Πως κι έτσι; Δεν πιστεύω να βγήκες από τα τώρα στη σύνταξη του συλλόγου αδιόριστων φιλολόγων;

Μπορεί και να του φάνηκε πώς έχασε, για μια στιγμή, το χρώμα της η Ρένια, αφού σχεδόν αμέσως, εκείνη ξελιγώθηκε στα γέλια κι αλλάζοντας τον αριθμό ανακοίνωσε αργά:

-Όχι καλέ Γιώργο. Απλώς το δεματάκι που μου φέρατε είναι το.. έε.. το πρώτο μου μυθιστόρημα! Μόλις τυπώθηκε και μου στείλανε το έτοιμο αντίτυπο από τον εκδοτικό οίκο! Καταλάβατε τώρα προς τι το ρεγάλο; Κελάρυσε τις λέξεις με ύφος ημιεπίσημο .

-Μπα-μπα; δεν μας τα χες πει αυτά Ουρανίτσα ..και συγγραφέας ; άντε μπράβο και σ’ ανώτερα να σε δούμε και στην τηλεόραση και να σε καμαρώσουμε.

-Μα κύριε Γιώργο, χαμογέλασε με ύφος μητρικής συγκατάβασης κι αλλάζοντας ξανά τον αριθμό η Ρένια, οι συγγραφείς δεν είναι ηθοποιοί για να τους δείχνει η τηλεόραση, είναι άνθρωποι του πνεύματος όχι του θεάματος.

-Του πνεύματος! Όχι του θεάματος ε; Καλά δεν πειράζει. Και ηθοποιός τότε, Ουρανίτσα μου, και ηθοποιός . Τσέπωσε το πενηντάρικο, έδωσε ένα πατρικό φιλί στην Ρένια, ξαναψέλισε μπράβο και σ’ ανώτερα και ηθοποιός και την στιγμή που το δεξί του πόδι βρισκόταν λίγα εκατοστά προτού ν’ αγγίξει, με τη φτέρνα, το πεζοδρόμιο της οδού Ανεμωνων, γύρισε και της χαμογέλασε. Φαίνεται πως η Τενέδου ήταν η οδός πού άνθιζε η τύχη του για σήμερα.

-Πάλι καλά που μου ‘δωσε το 50άρικο αντί για το βιβλίο, μουρμούρισε ανοιγοντας το βήμα.

Τελικά αυτό το μωρό, η Ουρανίτσα, ήταν θεόχαζο από γεννησιμιού του. Ακόμα δεν βγήκε το βιβλίο κι αντί να κοιτάει πως θα το πουλήσει, αυτή καμαρώνει σα γύφτικο σκεπάρνι και πληρώνει κι από πάνω που λένε.

Να ‘σαι καλά ρε Ουρανίτσα του πνεύματος, μια χαρά γλέντια του οινοπνεύματος θα γίνουνε απόψε …Άκου του πνεύματος …μωρέ πέτα την τζαμαρία από τα μάτια και μια χαρά θέαμα θα είσαι Ουρανίτσα μου, μια χαρά θέαμα…Ααααχ βρε Ουρανιτσα και που να ‘ξερες....»

2007-08-14T08:36:00.000-07:00

Σαϊτες

Ως πιτσιρίκι πολύ μ’ αρέζαν οι σαΐτες.

Στο ένα δυο τσακ τις σκάρωνες. Στο τρία τις πετούσες. Στο τέσσερα το πιο καλό, πω-πω μάγκα μου χάζι! Να τις τραβάει ο άνεμος και συ με το άλλο σου το μάτι να ξεπερνάς το Μαγγελάνο στα ταξίδια.

Σαχλαμάρες ότι τα όνειρα ομορφαίνουν την ζωή!

Η ζωή μονάχα είναι που ομορφαίνει τη ζωή αλλά τι να σου εξηγώ τώρα, εγώ για τις σαΐτες ήθελα να πω. Πολύ μ’ αρέζαν το λοιπόν να τις σκαρώνω, να τις πετώ και να τις ταξιδεύω. Μιά απ’ το μπαλκόνι, μιά απ' το παράθυρο. Απ' το παράθυρο το πιο πολύ είναι που μ’ αρέζαν.

Έτσι και τις θυμήθηκα . Καθώς είπα σαν τις σαΐτες να πετάξω απ το παράθυρο του μπλόγκ κάτι κεφάλαια από ένα βιβλίο που δεν γράφτηκε. Κι όσο εγώ θα ταξιδεύω στο βουνό έτσι και οι σαΐτες απ’ το παράθυρο αυτό κατά τη θάλασσα να πάνε…